Phare de Saint-Georges-de-Didonne, Latarnia morska w Saint-Georges-de-Didonne, Francja.

Phare de Saint-Georges-de-Didonne, zwany phare de Vallières, to wieża na planie kwadratu: cokół z wielkoformatowego granitu, wyżej mniejsze ciosy z lekkim boniowaniem. Ma 29 m wysokości plus siedmiometrową latarnię i cztery okna na ścianach wschodniej i zachodniej; gzyms na wolutowych konsolach niesie balustradę wokół miedzianej kopuły, wiatrowskazu i piorunochronu. Wejście ujmują fronton i pilastry.

Pierwszy znak nawigacyjny o wysokości zaledwie ośmiu metrów, wzniesiony w 1860 roku dla ułatwienia wejścia do portu, szybko okazał się niewystarczający. W 1898 roku gmina zamówiła prawdziwą latarnię: podinżynier Ponts et Chaussées Émile Gabaud sporządził plany, a przedsiębiorca Simon Brunet z Grandjean wykonał prace ukończone w 1902 roku. Głównie na północnej ścianie widoczne są jeszcze ślady pocisków z 1945 roku z walk o kocioł Royan; częściowo odbudowana po wojnie wieża została zelektryfikowana w 1947 roku i wyłączona z użytku 28 czerwca 1969 roku. 23 maja 2011 roku wpisano ją do rejestru zabytków, a 23 października 2012 roku sklasyfikowano.

Latarnia znana jest lokalnie jako phare de Vallières, od klifu, na którym stoi. Zastąpiła latarnię z 1860 roku o wysokości zaledwie ośmiu metrów, zbyt niską, by prowadzić statki do portu. Na północnej ścianie widać jeszcze ślady pocisków z walk w 1945 roku o wyzwolenie kotła Royan.

Na górną platformę prowadzą schody o stu czterdziestu czterech stopniach, oświetlone czterema oknami po stronie wschodniej i zachodniej. Latarnia jest udostępniona do zwiedzania od czerwca do września. Ze szczytu rozciąga się widok na część Côte de Beauté i bliskie wybrzeże Médoc.

Latarnia jest wyłączona z użytku od 28 czerwca 1969 roku i nie wskazuje już drogi statkom. Jej północna ściana nosi jeszcze ślady pocisków z walk o wyzwolenie kotła Royan w 1945 roku; po wojnie została częściowo odbudowana i zelektryfikowana w 1947 roku.