Fort Suzac, Fortyfikacja wojskowa w Saint-Georges-de-Didonne, Francja.

Fort Suzac to zespół fortyfikacji wojskowych na przylądku Suzac w Saint-Georges-de-Didonne. Jego betonowe kazamaty, wznoszone od 1942 roku przez Organisation Todt, obejmują masywny blok z zaokrągloną kopułą i zardzewiałą metalową belkę z napisem „A.F. 1917” nad ciemnym otworem. Zachował się kazamatowy magazyn prochu z 1882 roku, a po jednej ścianie pnie się bluszcz.

Nadbrzeżne umocnienia istniały tu już w XVII wieku i zostały wzmocnione za Napoleona I, który nakazał wieżę wzoru 1811 z dwunastoma działami. W 1846 roku wzniesiono krenelażowy korpus wartowniczy, a środki przyznane w 1877 i 1878 roku sfinansowały nowe baterie i kazamatowy magazyn prochu zbudowany w 1882 roku, który nadal stoi. Od sierpnia 1942 roku Organisation Todt przebudowała teren na Wał Atlantycki, dodając osiem betonowych kazamat; załoga poddała się 15 kwietnia 1945 roku.

Nazwa pochodzi od pointe de Suzac, przylądka, którego fort miał bronić. Po dziesięcioleciach zaniedbania i jeżyn jeden bunkier przebudowano na mieszkanie, widoczne do dziś. Od lat 90. XX wieku oznakowane ścieżki i tablice informują o obiekcie, a do niektórych kazamat można wejść.

Dostęp do niektórych bunkrów jest możliwy, ale teren jest niebezpieczny: klif na pointe de Suzac jest podmywany przez morze i wiatr, więc trzeba trzymać się z dala od krawędzi. W latach 1990. wytyczono ścieżki i ustawiono tablice informacyjne o forcie. Jeden bunkier przebudowano na mieszkanie i jest nadal widoczny.

Mury noszą widoczne ślady trafień z bombardowań powietrznych z kwietnia 1945 roku, gdy stanowiła część systemu obronnego Wału Atlantycznego. Te uszkodzenia pozostają zachowane i dokumentują intensywny atak bombowy na obrony brzegowe pod koniec wojny.