Maison Diamantée, Prywatna rezydencja w dzielnicy Starego Portu, Marsylia, Francja

Maison Diamantée to czteropoziomowy kamienny budynek przy rue de la Prison, tuż za ratuszem Marsylii. Jego jasnobeżowa elewacja jest w całości pokryta wystającymi, zgrubnie ciosanymi kamieniami w rombowy wzór; na parterze znajdują się boczne drzwi w łuku, centralne ciemne drewniane drzwi dwuskrzydłowe i mniejsze drzwi w łuku, a wyżej trzy grupy wysokich okien, rząd okien i małe kwadratowe okna pod niskim gzymsem dachu krytego dachówką.

Maison Diamantée jest obok Hôtel de Cabre jednym z najstarszych zachowanych domów Marsylii. Miał powstać na przełomie XVI i XVII wieku na dawnych ogrodach pałacu Prowansji dla zamożnych fundatorów pochodzenia hiszpańskiego i włoskiego; chińska Wikipedia podaje katalońskiego kupca Pierre'a Cardiolle'a i lata 1570–1576. Później mieszkaly tu rodziny marsylskie: Pierre Sebolin de Bollena, drugi ławnik w 1683 r., jego bratanek François de Saboulin Bollena, pierwszy ławnik w 1702 r., oraz Castellane Majastre. W czasie rewolucji dom podzielono na mieszkania, a pod koniec XIX wieku zajmowali go robotnicy portowi i włoscy imigranci. W 1914 r. stowarzyszenie Art et Charité kupiło zniszczony dom i zapisało go Comité du Vieux-Marseille; w 1943 r. władze niemieckie oszczędziły go przy oczyszczaniu północnego brzegu Starego Portu. Od 10 listopada 1925 r. jest klasyfikowany jako monument historique.

Nazwa pochodzi od elewacji pokrytej kamieniami ciętymi w punkty, czyli boniowaniem pryzmatycznym. W latach 1967–2009 mieściło się tu Musée du Vieux Marseille, którego zbiory trafiły później do Musée d'Histoire de Marseille. Tradycja ustna nazywa budynek pałacem króla Renégo, hrabiego Prowansji, bez potwierdzenia w źródłach.

Maison Diamantée stoi pod numerem 2 przy rue de la Prison, tuż za ratuszem Marsylii, w dzielnicy Hôtel de Ville (2. dzielnica). Fasadę z diamentowymi grotami ogląda się z wąskiej ulicy; cofnij się w stronę placu przed ratuszem, by objąć wzrokiem wszystkie cztery kondygnacje. Budynek nie jest udostępniony jako muzeum, a drzwi parteru pozostają zamknięte dla zwiedzających.

Tradycja ustna uznaje dom za pałac króla Renégo, hrabiego Prowansji, choć powstał około wieku po jego śmierci. Różowy wapień i biały kamień elewacji, ociosane w diamentowe szpice, dały budynkowi nazwę.