Hague-Dick, Stanowisko archeologiczne w La Hague, Francja.

Hague-Dick to ziemny wał z epoki brązu z fosą, który zamykał półwysep La Hague od Herqueville po dolinę Sabine. Dziś wygląda jak porośnięty trawą grzbiet, szeroki u podstawy na 7–8 m i 2 m u szczytu, o wysokości od 80 cm do 7 m; najlepiej zachowany odcinek, długości około 2,6 km, biegnie przez łąkę w pobliżu zamku Beaumont.

Wykopaliska prowadzone w latach 1951-2004 odkryły przedmioty z epoki brązu do średniowiecza, a datowanie radiowęglowe wskazuje na budowę pomiędzy 900 a 800 rokiem p.n.e. Te odkrycia sugerują, że struktura była używana przez wiele wieków.

Nazwa Hague-Dick łączy staronordyckie hagi, pastwisko lub zagrodę dla bydła, z dík, rowem lub wałem ziemnym. Kartulariusz z Vauville wymienia go w 1232 roku jako fossatum de Haguedith, a w 1574 roku istniało jeszcze notariat Haguedic. Angielska miejscowość Haggedik, wzmiankowana w 1327 roku, może mieć ten sam rdzeń.

Najlepiej zachowany odcinek leży na łące w miejscu zwanym le Petit Parc, na północny zachód od Beaumont, na terenie zamku Château de Beaumont. Wał ma tam od 80 cm do 7 m wysokości, 7–8 m szerokości u podstawy i 2 m na szczycie. W podmokłych częściach widać płyty kamienne lub kryte mostki odprowadzające wodę.

Książę Anne de Joyeuse nakazał częściowe zniszczenie struktury w XVI wieku, ale około 2,6 kilometra ziemnych wałów pozostaje dzisiaj widoczne. Te pozostałości pokazują wytrzymałość oryginalnej konstrukcji.