Dolmen de Crucuno, Dolmen neolityczny w Plouharnel, Francja.

Dolmen de Crucuno to zachowana kwadratowa komora dolmenu korytarzowego, długa na 3,40 m i szeroka na 3,35 m, otoczona dziewięcioma ortostatami o wysokości od 1,35 m do 2,10 m. Spoczywa na nich płyta przykrywająca o długości 5,20 m, szerokości 3,80 m i grubości 0,77 m; jeden z ortostatów ma zagłębienia.

Dolmen jest zachowaną komorą grobowca korytarzowego, który miał niegdyś 27 m długości. Korytarz rozebrano pod koniec XIX wieku, a jego kamienie posłużyły do budowy okolicznych domów w Crucuno. W 1882 r. obiekt przeszedł na własność państwa, a w 1889 r. wpisano go na listę monuments historiques.

Jeden z ortostatów komory ma miskowate zagłębienia, małe okrągłe wgłębienia wykute w kamieniu. Źródło wymienia je, nie wyjaśniając ich funkcji. Według Félixa Gaillarda mieszkańcy zbierali tu siekiery, a budowla służyła jako schronienie, stodoła i szynk w dni targowe.

Dolmen stoi w środku przysiółka Crucuno w gminie Plouharnel i dociera się do niego pieszo uliczkami wsi; okoliczne domy zbudowano z kamieni jego rozebranego korytarza. Komora ma około 1,80 m wysokości, więc można do niej wejść. Miejsce jest własnością państwa i od 1889 r. figuruje w rejestrze zabytków.

Płyta nakrywowa ma 5,20 m długości, 3,80 m szerokości i 0,77 m grubości. Komora pod nią jest prawie kwadratowa, 3,40 m na 3,35 m, a tworzy ją dziewięć ortostatów o wysokości od 1,35 m do 2,10 m. Jeden z tych kamieni ma zagłębienia zwane cupule.