Convent of the Ursulines of Montpellier, Zabytkowy klasztor w Montpellier, Francja

Klasztor Ursulanek w Montpellier to XVII-wieczny zespół przy rue Sainte-Ursule, wznoszony od 1647 roku według projektu architekta Jeana Bonnassiera. Jego elewacja z jasnobeżowego kamienia łukowo biegnie wzdłuż ulicy, a dwie okrągłe wieże z pasami kamiennymi flankują środkową część; w murze osadzono wąskie zakratowane okna. Szerokie schody o płytkich stopniach prowadzą do podstawy, gdzie pod szyldem „Cour des Ursulines” znajduje się wejście.

Zakonnica z zakonu św. Katarzyny założyły tu klasztor w XIV wieku. W 1641 biskup Pierre Fenouillet sprowadził sześć urszulanek z Pézenas; odbudowały klasztor w latach 1647–1657 pod kierunkiem architekta Jeana Bonnassiera, aby kształcić ubogie dziewczęta. Klasztor zamknięto w 1791, od 1825 do 1934 był więzieniem dla kobiet, potem więzieniem wojskowym; podczas II wojny światowej Gestapo używało go jako centrum przesłuchań i przetrzymywania ruchu oporu. Wojsko opuściło budynek w 1986, a miasto go kupiło.

Urszulanki przybyły z Pézenas w 1641 r. na prośbę biskupa Pierre'a Fenouillet, by uczyć ubogie dziewczęta; w XVIII w. ich szkoła była jedną z najważniejszych w mieście. Nazwa przetrwała w sąsiedniej rue Sainte-Ursule. Od 2025 r. mieści się tu Agora, Cité internationale de la danse, łącząca narodowe centrum choreograficzne i festiwal Montpellier Danse.

Budynek znajduje się w centrum Montpellier z dobrym dostępem transportem publicznym. Obecnie mieści instytucję kulturalną poświęconą tańcu i spektaklom, gdzie można zobaczyć, jak historyczne przestrzenie są wykorzystywane do sztuk współczesnych.

Gestapo używało klasztoru podczas okupacji jako ośrodka przesłuchań i przetrzymywania członków ruchu oporu, po tym jak w latach 1934–1945 był więzieniem wojskowym. Dodana w okresie więziennym rotunda pozwalała obserwować wszystkie cele z jednego punktu.