Château de la Petite Malmaison, Zamek w stylu Empire w Rueil-Malmaison, Francja.

Château de la Petite Malmaison to XIX-wieczny zamek w Rueil-Malmaison, zbudowany w latach 1803–1805 jako pawilon recepcyjny dla cesarzowej Józefiny, przylegający do dużej ogrzewanej szklarni rozebranej w 1827 roku. Jasna kamienna fasada ma wyższy człon środkowy z okrągłymi oknami i łukowym wejściem, skrzydła po bokach oraz po prawej taras z białą balustradą osłaniający wejście pod płóciennym daszkiem. Wschodnie skrzydło, obniżone do jednej kondygnacji, wieńczy balustrada na dachu.

Wielka szklarnia w Malmaison została rozpoczęta w 1804 roku dla cesarzowej Józefiny przez architekta krajobrazu Jean-Marie Morela i ukończona pod koniec 1805 roku według planów Jean-Thomasa Thibaulta i Barthélemy'ego Vignona; pawilon recepcyjny wzniesiono w latach 1803-1805. Jej przeszklona powierzchnia około 50 na 19 metrów była pierwszą tak dużą we Francji. Kosztowne utrzymanie doprowadziło do rozbiórki w 1827 roku; szwedzki bankier Jonas-Philip Hagerman kupił posiadłość w 1828 roku, a Pascal z Obojga Sycylii, hrabia Bari, był jej właścicielem od 1887 roku i zmarł tam w 1904 roku.

Nazwa Petite Malmaison odróżnia budynek od sąsiedniego Château de Malmaison; pawilon służył jako miejsce odpoczynku po zwiedzaniu szklarni, skąd z centralnego salonu w rotundzie, udekorowanego przez Louis-Martina Berthaulta w 1807 roku, oglądano rzadkie rośliny. Józefina uprawiała tam jaśmin, róże, hortensje i fiołki parmeńskie, a dodana później letnia jadalnia zachowuje freski wzorowane na dekoracjach pompejańskich, w tym Florę według Villi Arianna w Stabiach.

Zamek znajduje się w Rueil-Malmaison, oddzielony od Château de Malmaison przez parcelację dawnego parku. Park z oczkiem wodnym oraz nasadzeniami kasztanowców, cedrów, cypryśników błotnych, cisów i bukszpanów objęty jest ochroną jako zabytek. Budynek jest prywatną rezydencją, więc zwiedzanie dotyczy otoczenia i parku, a nie salonów.

Konstrukcja ze szkła i metalu była innowacyjna jak na tamte czasy i ustanowiła nowe standardy dla nowoczesnych szklarni w całej Europie. Uczynił to posiadłość miejscem, gdzie testowano nowe techniki budowlane, które później rozprzestrzeniły się na wiele innych projektów.