Tężnia w Arc-et-Senans, Przemysłowa tężnia w Arc-et-Senans, Francja.

Wieża gradacyjna Królewskiej Saliny w Arc-et-Senans była krytą drewnianą konstrukcją o długości 496 metrów i wysokości 7 metrów, z kanałem obejściowym obracającym koło wodne napędzające pompę. Pozioma rura z otworami na wysokości 5 metrów kropliła solankę na wiązki cierni, a stężona solanka była zbierana w rowkowanej, lekko nachylonej belce jodłowej. Zachowały się tylko urządzenia hydrauliczne i dom cieśli; resztę zniszczono w 1920 roku.

Budynek graduacji powstał równocześnie z królewską saliną w Arc-et-Senans w latach 1775–1779, na końcu 21-kilometrowego rurociągu solankowego z Salins-les-Bains. Nie został zaprojektowany przez Claude'a Nicolasa Ledoux. Po zamknięciu saliny w 1895 roku budynek rozebrano w 1920 roku; zachowały się jedynie urządzenia wodne i dom cieśli, którego kanał oraz elewacje i dachy są wpisane jako monument historique od 8 października 1991 roku.

Nazwa przetrwała w rue des Graduations, prostopadłej drodze od Loue do saliny królewskiej, gdzie stał budynek z przybudówkami. Zachowały się dom cieśli, który dbał o drewnianą konstrukcję, oraz kanał z dwoma kątami prostymi; tam znajdowało się koło wodne napędzające pompę podnoszącą.

Pozostałości ciągną się wzdłuż rue des Graduations, dawnej prostej drogi od rzeki Loue do saliny królewskiej. Koło wodne stało tam, gdzie kanał tworzy dwa kąty proste, więc idąc za jego załamaniami, można je zlokalizować. Zachowały się tylko urządzenia wodne i dom cieśli; drewniana hala o długości 496 metrów nie istnieje.

Solanka docierała z Salins-les-Bains 21-kilometrowym rurociągiem solankowym kończącym się przy tężni. Wewnątrz pozioma rura o długości prawie 500 metrów, umieszczona na wysokości 5 metrów, skraplała solankę na wiązki cierni, aby odparowała. Zatężoną solankę zbierano w rowkowanej, lekko pochyłej belce jodłowej i przelewano do zbiornika o pojemności 900 m³.