Église Notre-Dame-de-Grâce de Gignac, Zabytkowy kościół w Gignac, Francja.

Église Notre-Dame-de-Grâce de Gignac to prostokątny kościół, którego florencka fasada ukończona w 1648 roku dzieli się na trzy poziomy. Szeroki środkowy łuk obejmuje dwoje jasnych drzwi z półkolistymi oknami nad nimi, rozdzielonych grubym okrągłym filarem; wyżej cztery okna łukowe z ciemnymi balustradami, potem cztery mniejsze okna i schodkowy szczyt z krzyżem. Po lewej wznosi się kwadratowa wieża z kopułą i małym krzyżem, a nad fasadą mniejsza wieżyczka na dzwony. Cylindryczny filar narożny dodany w 1776 roku podtrzymuje pierwszy poziom.

Stał tu rzymski templariusza poświęcony Weście, przypisywany 7. legionowi i schrystianizowany przez pierwszego biskupa Lodève, dopóki katarzy nie zniszczyli go w 1210 roku. Cudowne uzdrowienie w 1360 roku doprowadziło do wzniesienia kaplicy pielgrzymkowej. Hugenoci zniszczyli budowlę w XVI wieku, a kalwini w 1620 roku; w 1623 roku odbudowano ją z kamieni protestanckiej cytadeli. Obecny kościół pochodzi z XVII wieku, a jego fasada została ukończona w 1648 roku.

Nazwa odnosi się do łaski Maryi, przyciągając wiernych poszukujących jej wstawiennictwa od wieków. Odwiedzający zauważają wiele wotów i osobistych modlitw, które pielgrzymi zostawili w kościele.

Kościół wznosi się na południowy wschód od wsi, 500 m od centrum, więc dociera się do niego pieszo, poza zwartą zabudową. Droga krzyżowa biegnie na zachód od wejścia przez 200 m, wyznaczona małymi oratoriami i zakończona kaplicą. Szerokie kamienne schody z metalową poręczą prowadzą do fasady.

Droga krzyżowa na zachód od kościoła ma 200 m i kończy się kaplicą; jej małe oratoria wzniesiono między XVII a XIX wiekiem i odrestaurowano w XX wieku. Kościół i oratoria wpisano do rejestru zabytków 19 listopada 1985 r., a ochronę kościoła przekształcono w classement 9 marca 1989 r.