Kapodistriako Orphanage, Chroniony budynek zabytkowy w Eginie, Grecja.

Sierociniec Kapodistriako to kamienny budynek rozpoczęty wiosną 1828 roku na działce ofiarowanej przez Dimogerontię Eginy, z cerkwią w obrębie posesji; oba ukończono w czerwcu 1829 roku nakładem inżyniera Theodorosa Vallianosa, za 515 371 grosia. Miał dwanaście izb po trzydzieścioro dzieci, 360 miejsc, a czasem mieścił do pięciuset.

Sierociniec został założony w 1828 roku na początku okresu greckiej niepodległości pod rządami gubernatora Ioannisa Kapodistrias, który dążył do utworzenia formalnych systemów opieki. Stanowił jedną z pierwszych zorganizowanych prób zapewnienia schronienia i edukacji sierotom w nowo utworzonym kraju.

W sierocińcu działały szkoły wzajemnego nauczania, w których starsi uczniowie uczyli młodszych, a także warsztaty drukarstwa, litografii, zegarmistrzostwa, szewstwa, krawiectwa, stolarstwa, metalurgii i introligatorstwa. Każdy uczeń kończący naukę otrzymywał narzędzia i niewielką sumę na rozpoczęcie pracy. Był tam też pierwszy młodzieżowy chór i orkiestra oraz sala gimnastyczna z przyrządami.

Budynek stoi na obrzeżach miasta Egina, na działce podarowanej przez Dimogerontię wyspy. Jest budynkiem chronionym, więc zwiedzanie dotyczy zewnętrza i terenu, a nie umeblowanych wnętrz. Wzniesiony na działce wiosną 1828 roku kościół ma inskrypcję fundacyjną wymieniającą gubernatora Kapodistriasa.

Kamień węgielny nosi inskrypcję, według której gubernator Kapodistrias poświęcił kościół na terenie założenia Bogu, który ocalił Grecję. Inżynierem był Theodoros Vallianos, członek korpusu inżynierów i straży cara, a budowa kosztowała 515 371 grosia. Pierwsze dzieci przybyły w marcu 1829 roku, około 500 sierot z Poros i Nafplio, część wykupiono w Aleksandrii za pieniądze króla Karola X Francuskiego.