Thermos, Starożytne greckie sanktuarium w gminie Thermo, Grecja

Thermos to starożytne greckie sanktuarium w gminie Thermo w Grecji. Jego świątynia Apollina, zbudowana około 630–610 p.n.e., była otoczona perystylem z 15 drewnianych kolumn na każdym dłuższym boku i 5 na każdym krótszym, później zastąpionych kamieniem. Widoczne pozostałości to niskie kamienne fundamenty i linie murów na trawiastym zboczu; świątynia miała około 38,2 na 12,1 metra.

Osadnictwo w Thermos sięga późnohelladzkiego okresu IIA około 1500 r. p.n.e., z absydalnym Megaronem A i ceramiką środkowohelladzką. Megaron B, budowla kultowa z przedsionkiem, cellą i opistodomosem, powstał około 1000 r. p.n.e. i został zniszczony około 850 r. p.n.e. Dorycka świątynia Apollina została wzniesiona około 630–620 r. p.n.e. nad Megaronem B. Filip V Macedoński złupił ją w 218 i 206 r. p.n.e.; odbudowana w II wieku p.n.e., została opuszczona w czasach rzymskich.

Thermos było regularnym miejscem zgromadzeń Związku Etolskiego, luźnej federacji plemiennej, a nie grupy miast-państw. Nazwa sanktuarium przetrwała w pobliskiej wsi Thermo. Malowane terakotowe metopy, jedne z najwcześniejszych znanych w Grecji, przedstawiają sceny mitologiczne, takie jak Prokne i Filomela przygotowujące Itysa na ucztę.

Ruiny leżą na trawiastym zboczu, gdzie widać niskie kamienne fundamenty, linie murów i rozrzucone bloki; nie ma tam wytyczonych ścieżek ani barierek. Teren jest nierówny i może być śliski, gdy jest mokry, więc warto założyć mocne buty. Znaleziska, w tym terakotowe metopy, przechowywane są w muzeum w Thermos, a nie na stanowisku.

Drewniane kolumny świątyni zastąpiono kamieniem dopiero w okresie hellenistycznym; pierwotne belkowanie było drewniane i zdobione malowaną terakotą. Jej terakotowe metopy o wysokości 90 cm, jedne z najstarszych znanych, wskazują, że dorycki fryz był ozdobny, a nie konstrukcyjny od początku.