Bay of Navarino, Naturalna zatoka w Messenii, Grecja

Zatoka Navarino to niewielka, głęboka zatoka Morza Jońskiego w Mesenii, na południowo-zachodnim wybrzeżu Peloponezu, niemal całkowicie odcięta od otwartych wód przez ląd. Wyspa Sfaktiria zamyka ją od zachodu jako ogromny falochron, pozostawiając na północy wąską cieśninę Sikia, a na południu szersze przejście. Na jej południowym brzegu leży Pylos; nowa twierdza Navarino (Neokastron) strzeże wejścia południowego, a stara (Palaeokastron) północnego.

20 października 1827 roku połączona eskadra brytyjska, francuska i rosyjska pokonała w zatoce flotę osmańsko-egipską Ibrahima Paszy podczas rewolucji greckiej. Bitwa zapewniła Grecji niepodległość od Imperium Osmańskiego. Zachowały się zbiorowe mogiły: Rosjan na Sfaktirii, Brytyjczyków na Chelonisi i Francuzów na wysepce Pylos.

Nazwa Navarino może według jednej z hipotez pochodzić od Awarów osiadłych w tym rejonie. Nazwa zatoki wiąże się też z antycznym Pylos, siedzibą mitycznego króla Nestora opisanego przez Homera w Odysei; założone w 1828 roku miasto Pylos przejęło tę nazwę.

Zatoka jest dostępna przez dwa kanały: szerokie wejście południowe i północny przejazd Sikias, oba zapewniają ochronę przed wiatrami Morza Śródziemnego. Odwiedzający powinni być świadomi zmiennych warunków wodnych i lokalnych prądów.

Sfaktiria, wyspa osłaniająca zatokę, była w 425 r. p.n.e. miejscem bitwy podczas wojny peloponeskiej. Dziś znajduje się tam zbiorowa mogiła rosyjskich marynarzy poległych w bitwie morskiej w 1827 roku, jeden z trzech miejsc pochówku upamiętniających wydarzenia na brzegach zatoki.