Dreros, Stanowisko archeologiczne w pobliżu Neapoli, Kreta, Grecja

Dreros leży na wzgórzu San Antonio, południowej odnodze góry Kadistos koło Neápoli: dwa niewielkie szczyty mieszczą po jednej akropoli, a archaiczna agora zajmuje obniżenie między nimi. Zachowały się ślady murów miejskich, a na południe od agory stoją resztki geometrycznej świątyni Apollina Delfiniosa.

Dreros założyli osadnicy doryccy w okresie geometrycznym, w IX–VIII w. p.n.e., na wzgórzu zajmowanym już przez społeczność submykeńską, której nekropolia leżała na północnym zboczu. Miasto rozkwitało od VIII do VI w. p.n.e., a w okresie hellenistycznym stało się satelitą Knossos. Jego upadek był tak znaczny, że w 183 r. p.n.e. nie znalazło się wśród trzydziestu miast kreteńskich, które zawarły układ z Eumenesem II z Pergamonu; przetrwało do okresu bizantyjskiego.

Świątynia Apollona Delfijskiego zawierała brązowe posągi przedstawiające Apollona, Artemidę i Leto, które odwiedzający mogą teraz zobaczyć w muzeach. Te dzieła pokazują, jak lokalni rzemieślnicy wyrażali oddanie religijne poprzez swoją pracę.

Dreros leży w pobliżu Neapoli w jednostce regionalnej Lasithi, około 16 km na północny zachód od Agios Nikolaos. Wykopaliska obejmują dwa akropole z archaiczna agorą w obniżeniu między nimi, więc trzeba liczyć się z nierównym terenem i małą ilością cienia. Świątynia Apollina Delfiniosa znajduje się na południe od agory, na zboczu wzgórza.

Wielka wspólna cysterna na wschód od świątyni Apollona została wykopana między końcem III a początkiem II wieku p.n.e.; jednak odnaleziona w niej archaiczna inskrypcja prawna pochodzi z około 650 r. p.n.e. i być może pierwotnie wisiała na murach świątyni. Dwie inskrypcje eteokreteńskie na blokach szarego łupku, wydobyte tam w 1936 r., zaginęły podczas okupacji Krety.