Gla, Stanowisko archeologiczne w Beocji, Grecja

Gla to mykeńska warownia na płaskim wierzchołku wapiennego wzniesienia o wysokości 38 m w Beocji, które niegdyś wystawało z jeziora Kopais. Cyklopowy mur, wzniesiony około 1300 r. p.n.e., ma około 2,8 km długości i zamyka blisko 20 hektarów; do czterech bram prowadziły zbudowane rampy. W środku na sztucznej terasie stoi budowla w kształcie litery L zwana pałacem, a w tak zwanej agorze znajdują się dwa równoległe zespoły.

Mury Gla wzniesiono około 1300 r. p.n.e., na początku późnohelladzkiego okresu III B, równocześnie z systemem odwadniania jeziora Kopais złożonym z zapór i kanałów. Osadnictwo nie ograniczało się do epoki mykeńskiej: na stanowisku znaleziono ceramikę neolityczną i bizantyjską, ale nic z okresu archaicznego, klasycznego ani rzymskiego. Urządzenia odwadniające uległy zniszczeniu pod koniec cywilizacji mykeńskiej lub później, a jezioro Kopais powróciło w starożytności klasycznej.

Miejscowi nazywają stanowisko Palaiokastro, „stara twierdza”; nazwa Gla pochodzi od arwanickiego goulas, zapożyczonego z tureckiego kulle, „wieża”. Wykopaliska ujawniły wypalone dachówki płaskie i kryjące, co pokazuje, że niektóre budynki mykeńskie miały już dachy dwuspadowe kryte dachówką. Zwęglone ziarno w jednym z budynków wskazuje na magazynowanie.

Stanowisko jest otwarte w ciągu dnia i możesz spacerować po niezaznaczonych ścieżkach między ruinami, aby eksplorować różne obszary. Zabierz solidne buty i wodę, ponieważ jest mało cienia, a ścieżki mogą być nierówne lub ślizgawe.

Wypalane dachówki znalezione w budynkach na stanowisku Gla pokazują, że niektóre budowle mykeńskie miały już dachy dwuspadowe kryte dachówką, podobne do znanych z antyku klasycznego. Na stanowisku znaleziono też ceramikę neolityczną i bizantyjską, ale wydaje się, że nie było ono zamieszkane w okresie archaiczno-klasycznym i rzymskim.