Temple of Aphaea, Starożytna świątynia grecka w Eginie, Grecja.

Świątynia Afai to dorycki peripteros z lokalnego wapienia poros na trzystopniowej krepidomie, o wymiarach 13,77 na 28,81 m, z sześcioma kolumnami na krótszych i dwunastoma na dłuższych bokach; zachowały się 24 z 32 kolumn. Jasnobeżowe, kanelowane kolumny dźwigają gładkie architrawy; kilka jest złamanych lub brakuje, odsłaniając ciemne wnętrze. Stoi na szczycie o wysokości około 160 m w północno-wschodniej części Eginy.

Miejsce zostało zbudowane w okresie późnoarchaicznym i zastąpiło starsze sanktuarium zniszczone przez pożar. Lokalizacja była już miejscem kultu przez wieki przed odbudową, jak pokazują znaleziska z wcześniejszych okresów.

Imię Afaja wywodzi się od kreteńskiej bogini utożsamianej z Diktynną lub Britomartis; uciekła ona na Eginę i zniknęła w świętym gaju, mieszkańcy znaleźli na jej miejscu posąg i nazwali ją Afają, „niewidzialną”. Pierwotną formą imienia było Afa. Pauzaniasz wspomina sanktuarium, a przed odkryciem inskrypcji uważano je za sanktuarium Ateny lub Heraklesa.

Dostęp wiedzie asfaltową drogą biegnącą na północny wschód od miasta portowego, wijącą się przez lasy sosnowe. Teren jest w większości równy i łatwy do przemierzania, choć w upalne dni oferuje niewiele cienia poza linią drzew otaczających wzgórze.

Rzeźby frontonów wydobyte w 1811 roku przez Cockerella i von Stackelberga sprzedano bawarskiemu następcy tronu Ludwikowi i w 1828 roku trafiły do Monachium, gdzie są pokazywane w Gliptotece; fragmenty pozostają w muzeach Eginy i na stanowisku. Kolumny świątyni przechylają się lekko do wnętrza, a narożne są grubsze od pozostałych.