Świątynia Zeusa Olimpijskiego w Olimpii, Starożytna świątynia grecka w Olimpii, Grecja.

Świątynia Zeusa w Olimpii to zrujnowana dorycka świątynia perypteralna: po prawej wznosi się wysoka kolumna z ułożonych warstwami zwietrzałych beżowych bębnów, zwieńczona gładkim kwadratowym kapitelem, a duże szare i beżowe bloki, częściowo prostokątne, częściowo fragmenty kanelowanych kolumn, leżą rozrzucone i częściowo ułożone na trawiastym gruncie. Nie zachowały się dach ani ściany. Fasada na drugim zdjęciu ma trójkątny fronton wypełniony rzeźbionymi postaciami nad fryzem z pionowymi rowkami i gładkimi blokami, cztery kanelowane kolumny z prostymi kapitelami oraz pośrodku wysokie dwuskrzydłowe drzwi z płycinami i ćwiekami, do których prowadzą krótkie schody.

Budowa rozpoczęła się około 472 roku przed Chrystusem pod kierunkiem architekta Libona z Elidy i trwała do około 456 roku przed Chrystusem. Trzęsienie ziemi w szóstym wieku po Chrystusie ostatecznie obaliło strukturę.

Wschodni przyczółek przedstawiał wyścig rydwanów Pelopsa i Ojnomaosa, zachodni bitwę Lapitów z centaurami, a Apollo wskazywał stronę ludzką. Pauzaniasz przypisał grupę wschodnią Peoniosowi, zachodnią Alkamenesowi, a metopy ukazywały dwanaście prac Heraklesa. Rzymski wódz Mummiusz po złupieniu Koryntu w 146 r. p.n.e. zawiesił dwadzieścia jeden pozłacanych tarcz na wschodniej fasadzie.

Na platformę świątyni prowadzi rampa po wschodniej stronie, ta sama droga co w starożytności. Teren jest odsłonięty, a grunt między przewróconymi bębnami kolumn nierówny, więc przydaje się solidne obuwie. Wykopaliska Niemieckiego Instytutu Archeologicznego rozpoczęto w 1875 roku i prowadzone są z przerwami, dlatego część obszarów może być ogrodzona.

Świątynia mieściła niegdyś posąg Zeusa wykonany ze złota i kości słoniowej, który był liczony wśród Siedmiu Cudów. Ta figura zniknęła w piątym wieku po Chrystusie bez wyraźnych śladów jej miejsca pobytu.