Heiligengeistkirche, Kościół luterański w Kiel, Niemcy

Heiligengeistkirche była trójnawową ceglaną świątynią o długości około 30 metrów i niemal kwadratowym planie, z małym kanciastym prezbiterium, położoną między Falckstraße i Klosterkirchhof przy Alter Markt w Kilonii. Jako kościół zakonu żebraczego miała tylko sygnaturkę, którą podczas przebudowy w latach 1903/1904 zastąpiła wieża. Dwie bomby burzące zniszczyły ją w większości 13 grudnia 1943 roku; resztki, poza wieżą, rozebrano w 1947 roku.

Hrabia Adolf IV ze Schauenburga założył w 1227 roku Kilonię i klasztor franciszkański; kościół klasztorny zbudowano w 1246 roku, miał około 30 metrów długości, trzy nawy i małe kanciaste prezbiterium. Klasztor rozwiązano 13 października 1530 roku, a od 1562 roku dawny kościół klasztorny nosił nazwę Heiligengeistkirche po szpitalu Świętego Ducha dla ubogich i chorych, który w 1546 roku zajął zabudowania. W latach 1881–1891 przebudowano go w stylu neogotyckim, a w 1903/1904 otrzymał po raz pierwszy wieżę. Dwie bomby burzące zniszczyły go w dużej części 13 grudnia 1943 roku; resztki poza wieżą rozebrano w 1947 roku.

Nazwa Heiligengeistkirche, używana od 1562 roku, pochodzi od szpitala Świętego Ducha, który w 1546 roku wprowadził się do rozwiązanego klasztoru. Kościół służył ubogim i chorym ze szpitala, a mieszkańcy używali go wraz z kaplicami grobowymi dobudowanymi od XVI wieku jako miejsca pochówku aż do XVIII wieku. Od 1665 roku był kościołem uniwersyteckim; profesorowie i studenci teologii głosili tu kazania do 1868 roku.

Kościół już nie istnieje; pozostały tylko skrzydło krużganka i Klosterturm między Falckstraße a Klosterkirchhof, w pobliżu Alter Markt. Miejsce jest otwarte i centralnie położone w Kilonii, dostępne pieszo. Warto odszukać płytę ołtarzową umieszczoną pod krucyfiksem w krużganku oraz fundamenty odsłonięte podczas renowacji ogrodu w 2001 roku.

Z kościoła zachował się tylko jeden dzwon: odlany w 1928 roku, wisi dziś w karylionie Klosterturm, uproszczonie odbudowanej wieży klasztoru w Kilonii. Kościół został trafiony dwiema bombami burzącymi 13 grudnia 1943 roku, a jego resztki rozebrano w 1947 roku, pozostawiając wieżę.