Gemeindehaus der Matthäusgemeinde, Budynek w Berlinie-Steglitz

Gemeindehaus der Matthäusgemeinde to centrum wspólnoty w Berlinie-Steglitz zbudowane w latach 1928-1930. Budynek ma prostą ceglaną fasadę w tonach czerwono-brązowych, płaski profil ze spadającym dachem i rozkład w kształcie litery U, który tworzy spokojny dziedziniec odizolowany od ruchliwej ulicy.

Budynek zaprojektowali architekci Otto Rudolf Salvisberg i Rudolf Reichel, a jest to jedyne niezależne centrum wspólnoty Salviberga. Budowa trwała od września 1928 do listopada 1930 i kosztowała ponad pół miliona reichsmarek, finansowana z pożyczek zaciąganym przez rozwijającą się wspólnotę.

Hol wejściowy służył później jako sala spotkań i 6 czerwca 1967 roku, po stuleciu von Bodelschwinghschen Stiftungen Bethel, otrzymał nazwę „Bethel-Halle”, w obecności Friedricha von Bodelschwingha i biskupa Kurta Scharfa. Na potrzeby remontu w 1978 roku starszy zboru i nauczyciel plastyki Heinz Krieg wykonał z dziećmi wspólnoty tryptyk: trzy płótna o wymiarach 1,8 na 2 metry ze scenami ze Starego Testamentu, z życia Jezusa i z Dziejów Apostolskich.

Budynek stoi przy Schloßstraße 44 bezpośrednio przed Matthäuskirche, a nie na końcu ulicy. Główne wejście otwiera szeroki prześwit z czterema filarami, który obramowuje widok na kościół; pozostałe wejścia są stamtąd niewidoczne. Bezprogowe wejście do Küsterei (biura parafialnego) powstało dopiero w 2013 roku.

Jedyną zewnętrzną ozdobą budynku jest relief ceramiczny po prawej stronie głównego wejścia, wykonany przez steglitzkiego rzeźbiarza Augusta Rhadesa (1886–1979) i podarowany przez okręg kościelny Kölln-Land I. Przedstawia przypowieść o mądrych i głupich pannach z Ewangelii Mateusza 25, przy czym mądre panny kierują wzrok na Matthäuskirche, i cytuje werset 13: „Wachet, denn ihr wisset weder Tag noch Stunde”.