Schloss Leonberg, Zabytek architektoniczny i park w Maxhütte-Haidhof, Niemcy

Schloss Leonberg to trzypiętrowy pałac neobarokowy wzniesiony w latach 1885–1890; jego siedmioosiowa fasada wschodnia zwrócona jest ku kościołowi św. Leonharda i oddzielona małym ogrodem z wysokimi murowanymi słupami oraz żelazną kratą. Rzeźbione drzwi wejściowe i wydęty balkon z żelazną kratą podkreślają oś środkową; wewnątrz sklepiony kolebkowo, sztukatorski przedsionek prowadzi do klatki schodowej z galerią, której sztukateria przedstawia herb rodzinny w okrągłej kartuszy. Z lotu ptaka widać założenie trójskrzydłowe, a na skrzydle zachodnim znajduje się wieżyczka z platformą widokową.

Budynek powstał między 1885 a 1890 rokiem po tym, jak wcześniejsza parterowa struktura w tym miejscu została zniszczona przez pożar. Ta przebudowa przyniosła monumentalny projekt neobaroku, aby zastąpić wcześniejszą prostszą budowlę.

Nazwa Leonberg odnosi się do pobliskiego kościoła św. Leonharda, ku któremu zwrócona jest wschodnia fasada pałacu. Ta strona jest ograniczona małym ogrodem z wysokimi murowanymi kolumnami i żelazną kratą, oddzielającą prywatny teren od kościoła. Rzeźbione drzwi wejściowe i wybrzuszony balkon z żelazną kratą podkreślają środkową oś siedmioosiowego budynku.

Pałac jest nadal siedzibą rodziny hrabiowskiej von der Mühle-Eckart, którą reprezentuje dziś Maximilian Freiherr von Wiedersperg, i nie jest udostępniony do zwiedzania. Także przyległy Schlosspark, przekształcony z ogrodu neobarokowego w park, jest zamknięty dla odwiedzających. Wschodnia fasada zwrócona ku kościołowi parafialnemu św. Leonharda, z rzeźbionymi drzwiami i wypukłym balkonem, jest widoczna od ulicy.

Wkrótce po zakończeniu II wojny światowej generał George S. Patton z trzeciej armii amerykańskiej wykorzystał pałac jako swoją kwaterę główną przez kilka tygodni od kwietnia 1945 roku. Ta okupacja wojskowa pozostawiła krótkotrwałe, ale godne uwagi ślady w niedawnej historii budynku.