St. Marien, Kościół gotycki w Burlo, Niemcy

St. Marien to jednonawowy kościół w stylu gotyku ceglanego z ośmioma przęsłami i poligonalnym zamknięciem prezbiterium 5/10; wnętrze ma 39 metrów długości, 7,40 metra szerokości we wschodniej części i około dwunastu metrów wysokości. Nad czerwonymi murami ceglanymi, których skarpy są jedyną zewnętrzną ozdobą, wznosi się sześciokątna sygnaturka z dwoma dzwonami z 1631 i 1643 roku. Nad prostokątnym portalem zachodnim znajdują się figura Madonny i trójdzielne okno maswerkowe z piaskowca.

Pierwsza kaplica, wzmiankowana w 1242 r. jako oratorium pustelnika Siegfrieda, poprzedzała kościół. Wilhelmini osiedlili się tu w 1245 r. i około 1300 r. wznieśli większość obecnej budowli; w 1448 r. przejęli ją cystersi, podwyższyli zachodnie mury i sklepili nawę, a konsekracja odbyła się 1 października 1474 r. Uszkodzony w wojnie trzydziestoletniej kościół odrestaurowano i w 1682 r. poświęcono ponownie z nowym ołtarzem głównym i dwoma bocznymi. Oblaci z Hünfeld przejęli klasztor w 1921 r., a kościół kupili w 1951 r.

Kościół jest poświęcony Wniebowzięciu Maryi, a motywy maryjne powracają we wnętrzu: neogotycki ołtarz główny z końca XIX wieku ukazuje sceny z jej życia, a witraże prezbiterium mają tematy maryjne, odnowione w 1949 roku. W prezbiterium stoją sześć drewnianych figur świętych z około 1700 roku, w tym Maria Magdalena z czaszką i Barbara z wieżą.

Budynek jest dostępny dla odwiedzających, którzy chcą zwiedzić wnętrze, w tym główną nawę i boczne nawy. Nabożeństwa odbywają się regularnie, dlatego odwiedzający powinni sprawdzić godziny i odpowiednio zaplanować swoją wizytę.

Pod kaplicą spowiedzi dobudowaną w 1958 roku znajduje się Coemeterium novum, sklepiona krypta grobowa z 42 niszami na trumny, dostępna z zewnątrz od wschodu i używana od 1752 roku. Duży otwór w kaplicy otwiera dziś widok na prezbiterium.