Water tower at the Central Station of Darmstadt, Wieża ciśnień i miejsce wydarzeń przy Dworcu Głównym, Darmstadt, Niemcy.

Wieża wodna przy dworcu głównym w Darmstadt to wieża z otynkowanego muru ceglanego, wzniesiona w latach 1910–1912 według projektu architekta kolejowego Friedricha Metteganga. Jej otwarty stalowy zbiornik, półkulisty zbiornik z zawieszonym dnem według zasady konstrukcyjnej Georga Barkhausena, podtrzymuje drewnianą konstrukcję dachu łupkowego. W wieży mieściła się też nastawnia IV, obsługiwana pneumatycznie, a nie mechanicznie.

Wieżę wzniesiono w latach 1910–1912 obok nowego dworca głównego w Darmstadt, według projektu Friedricha Metteganga, radcy budowlanego w dyrekcji kolejowej w Moguncji. Zaopatrywała dworzec i lokomotywy w wodę oraz mieściła nastawnię IV, sterowaną pneumatycznie. Nastawnię zastąpiono w 1972 r., a wraz z końcem pary w 1975 r. wieża straciła funkcję. Przeznaczoną w 1978 r. do rozbiórki objęto ochroną 8 sierpnia 1978 r., gdy mieszkańcy zauważyli rusztowanie; w 1986 r. Albrecht Pfohl kupił ją od Bundesbahn, a w 2003 r. poddano ją renowacji.

Nazwa wieży wodnej przypomina o jej zadaniu zaopatrywania dworca i stacjonujących tam parowozów w wodę. Mieściła też nastawnię IV, sterowaną pneumatycznie, a nie mechanicznie. Spośród czterech takich połączeń wieży wodnej i nastawni w Niemczech tylko ta w Darmstadcie przetrwała jako zabytek techniki. Od 1986 roku należy do muzyka, kompozytora i architekta Albrechta Pfohla, który kupił ją od Deutsche Bundesbahn; w dawnej kotłowni znajduje się pracownia malarki.

Wieża stoi obok dworca głównego w Darmstadt, przy Dornheimer Brücke. W dawnej kotłowni mieści się dziś pracownia malarki, a pozostałe kondygnacje służą wydarzeniom, więc zwiedzanie zależy od programu. Obiekt jest chronionym zabytkiem techniki, a nie regularnie otwartym muzeum.

Wieża jest jedynym zachowanym niemieckim przykładem wieży ciśnień z wbudowaną nastawnią, kombinacji zbudowanej czterokrotnie. Jej nastawnia działała pneumatycznie, a nie mechanicznie. Muzyk, kompozytor i architekt Albrecht Pfohl kupił wieżę od Deutsche Bundesbahn w 1986 roku, ratując ją przed rozbiórką.