Hauptpostamt Leipzig, Zabytek dziedzictwa kulturowego w Lipsku, Niemcy.

Hauptpostamt Leipzig to 110-metrowy, siedmiokondygnacyjny budynek o stalowej konstrukcji przy Augustusplatz, wzniesiony w latach 1961–1964 według projektu Kurta Nowotnego. Jego fasada to sześciokondygnacyjna ściana kurtynowa z betonu architektonicznego, szkła i aluminium nad cokołem z szarego kamienia naturalnego, z krótkim skrzydłem przy Grimmaischer Steinweg. Zegar w prawym górnym narożniku fasady zdemontowano w latach 90. XX wieku.

NRD wzniosła Hauptpost w latach 1961–1964 w miejsce starego głównego urzędu pocztowego zniszczonego w II wojnie światowej, po tym jak gmach Oberpostdirektion z 1926 roku przy Südstraße przeszedł w 1952 roku na rzecz Rat des Bezirkes Leipzig. Główny architekt Kurt Nowotny zaprojektował 110-metrowy blok żelbetowy; 43 miesiące budowy kosztowały około 15,5 mln marek NRD. Do 1990 roku mieściły się tu urząd pocztowy nr 1, urząd telegraficzny i dyrekcja poczty okręgu. Po opuszczeniu w 2011 roku nowy właściciel kupił budynek w 2016 roku i przebudował go na Das lebendige Haus.

Nazwa Hauptpost odnosi się do roli budynku jako głównego urzędu pocztowego (Postamt Nr. 1, później Hauptpostamt C 1) okręgu Lipsk w NRD. W małej hali okienek paczkowych znajdował się mural Berta Hellera z Ernstem Thälmannem przemawiającym na Augustusplatz w 1930 roku, później zamalowany. Od 2016 roku kompleks jest promowany pod nazwą Das lebendige Haus.

Budynek stoi na rogu Augustusplatz i Grimmaischer Steinweg przy Innenstadtring w Lipsku, gdzie jeżdżą linie tramwajowe. Od 2011 roku stoi pusty, więc nie ma godzin otwarcia ani okienek; rozpoczęta w 2016 roku rekonstrukcja pod nazwą Das lebendige Haus to plac budowy. Fasadę o długości 110 metrów i skrzydło boczne przy Grimmaischer Steinweg widać z publicznego chodnika.

W małej hali okienek paczkowych znajdował się mural Berta Hellera (1912–1970) przedstawiający Ernsta Thälmanna przemawiającego na Augustusplatz w 1930 r.; później go zamalowano. Widoczny z daleka zegar analogowy wysoko po prawej stronie fasady zdemontowano w latach 90.