Dominican monastery of St Paul in Leipzig, Dawny teren klasztoru dominikanów w Lipsku, Niemcy

Klasztor dominikański św. Pawła w Lipsku leżał na południe od Bramy Grimma, między Grimmaische Strasse, starym Neumarkt i murami miejskimi. Kościół, poświęcony apostołowi Pawłowi w 1240 roku, był halą z płaskim stropem i jednonawowym sklepionym chórem; budynki klasztorne stały na południu, a gospodarstwo na południowym zachodzie.

Dominikanie z Erfurtu osiedlili się w Lipsku w 1229 roku na ziemi podarowanej przez rycerza Heinricha von Wahrena, na południe od Grimmaische Tor. Akt założycielski podpisał w 1231 roku margrabia Henryk Miśnieński, mający wówczas około 16 lat, a w 1240 roku kościół poświęcono apostołowi Pawłowi. Po reformacji mnisi musieli opuścić miasto w 1539 roku; w 1543 roku elektor Maurycy przekazał klasztor uniwersytetowi w Lipsku, a Marcin Luter poświęcił kościół jako kościół protestancki w 1545 roku.

Mnisi byli często błędnie nazywani Pauliner od patrona ich kościoła, choć należeli do zakonu dominikanów. Kościół, poświęcony przez Marcina Lutra w 1545 roku, stał się aulą i miejscem kultu uniwersytetu. Najsłynniejszym członkiem klasztoru był Johannes Tetzel, kaznodzieja odpustowy, który wstąpił w 1489 roku i zmarł tutaj w 1519 roku.

Miejsce nie istnieje już jako widoczna struktura dzisiaj, ale jego historię można prześledzić na jego poprzedniej lokalizacji w Lipsku. Odwiedzający mogą znaleźć historyczne znaki lub informacje na tym miejscu, które dokumentują dawny klasztor.

Mnisi byli często błędnie nazywani Pauliner od patrona ich kościoła, choć należeli do zakonu dominikanów. Najbardziej znanym członkiem był Johannes Tetzel, który wstąpił do klasztoru w Lipsku w 1489 r., powrócił w 1518 r. i zmarł tam w 1519 r.; jego głoszenie odpustów sprowokowało Lutra.