Granus Tower, Średniowieczna wieża w Akwizgranie, Niemcy

Wieża Granus to kwadratowa budowla z kamienia łamanego, o boku 8,85 metra i wysokości około 20 metrów, z trzema kondygnacjami, z których każda mieści sklepione pomieszczenie. Schody biegną między pomieszczeniami wewnętrznymi a zewnętrznym murem. Na parterze w sklepieniu urządzono toaletę spłukiwaną wodą. Od 1330 roku stanowi wschodnią wieżę ratusza w Akwizgranie.

Wzniesiona z kamienia łamanego i ukończona w 788 roku jako część pałacu Karola Wielkiego, wieża została w XIV wieku przejęta przez miasto Akwizgran wraz z podupadłymi resztkami pałacu. Gdy na fundamentach Aula regia powstał ratusz, w 1330 roku podwyższono ją o około 14 metrów i stała się jego wieżą wschodnią. W XVI wieku przechowywano w niej archiwum dokumentów miejskich, które przetrwało pożar miasta w 1656 roku, gdy reszta akt spłonęła.

Według obecnych badań nazwa nawiązuje do Grannusa, celtyckiego boga uzdrawiania, obecnego też w rzymskiej nazwie uzdrowiskowej Aquae Granni. Od XVI wieku wieża przechowywała dokumenty Akwizgranu; podczas pożaru miasta w 1656 r. ocalały, gdy inne archiwalia spłonęły. 1 września 1754 r. umieszczono na niej krzyż z latarniami.

Wieża tworzy wschodnią wieżę ratusza w Akwizgranie na wzgórzu Markt; wnętrze ratusza zwiedza się z przewodnikiem, ale sama wieża nie jest udostępniona do zwiedzania. Wieża przechyla się o około 25 centymetrów na południe i wschód, co w latach sześćdziesiątych ustabilizowano dwunastoma prętami kotwiącymi. Dolne pomieszczenia łączą schody umieszczone między wnętrzami a zewnętrznym murem.

Funkcja wieży pozostaje niejasna: nie można jej było ogrzewać, na wyższych kondygnacjach nie miała urządzeń sanitarnych, a małe okna zasłaniano natłuszczonymi skórami zwierzęcymi w żelaznych ramach przed deszczem i śniegiem. Badacze uważają ją obecnie raczej za klatkę schodową umożliwiającą wejście na górną kondygnację przedsionka sali królewskiej i na późnoantyczny mur obwodowy wokół wzgórza targowego.