Huthpark, Park publiczny w Seckbach, Frankfurt nad Menem, Niemcy

Huthpark to publiczny park o powierzchni 18,2 hektara, założony w latach 1910–1913 na zboczu Berger Rücken w Seckbach według projektów dyrektora ogrodów Carla Heickego i architekta krajobrazu Bernharda Rosenthala. Zachowano istniejące ukształtowanie terenu, dlatego trawniki, grupy drzew i łukowe ścieżki podążają za spadkiem, a park przecina Propst-Goebels-Weg. Przy tej drodze stoi okrągły pawilon z lat 1929/30 autorstwa Eugena Carla Kaufmanna, Herberta Boehma i Eugena Blancka, którego przeszklona rotunda służy dziś jako kawiarnia.

Huthpark założono w latach 1910–1913 według projektów frankfurckiego dyrektora ogrodów Carla Heickego i architekta ogrodów Bernharda Rosenthala, a od 1912 ukończono pod kierunkiem Maxa Brommego. Był to pierwszy z dwóch planowanych parków ludowych dla Seckbach, przyłączonego do Frankfurtu w 1900 roku; drugi, Lohrpark na Lohrbergu, powstał dopiero po I wojnie światowej. Zachowano istniejące ukształtowanie terenu, a założenie wzorowano na Günthersburgpark.

Nazwa Huthpark pochodzi od starej nazwy polnej „Auf dem Huth”, określającej grunty rolne Seckbach przed powstaniem parku. W 1912 roku dwóch mieszkańców kolonii Heimgarten w Seckbach, zwanej potocznie Tintenfass lub Kanapee z powodu dużej liczby akademików, poprosiło radnego o zgodę na dwa korty tenisowe; miasto zbudowało je na własny koszt, ogrodowa szopa służyła jako przebieralnia i klub, a w tym samym roku powstał Tennisverein Heimgarten. W latach dwudziestych i trzydziestych pasterze przepędzali przez park stada owiec, które utrzymywały trawę nisko.

Park leży między centrum Seckbach a Friedberger Landstraße; Propst-Goebels-Weg przecina go i łączy osiedle Atzelberg ze starym centrum wokół Wilhelmshöher Straße. Pawilon z 1929 roku według Eugena Carla Kaufmanna, przeszklony podczas remontu w latach 2009–2012, mieści kawiarnię z 45 miejscami w środku, letnim tarasem i publicznymi toaletami na niższym poziomie. W pobliżu znajduje się przystanek autobusowy Eschweger Straße (linie 38 i 43).

Park wykazuje cechy projektu z czasów wczesnego planowania ogrodów XX wieku, widoczne w ostrożnym rozplanowaniu ścieżek i zielonych stref podczas spaceru. Te historyczne elementy projektowe pozostają dostrzegalne w codziennym układzie parku, chociaż sposób jego użytku zmienił się w ciągu czasu.