Tuch und Technik Textilmuseum Neumünster, Muzeum włókiennictwa w Neumünster, Niemcy.

Tuch und Technik Textilmuseum Neumünster mieści się w zbudowanym dla niego budynku przy Kleinflecken w centrum Neumünster, otwartym 13 października 2007 roku. Wystawa stała zajmuje prawie 2 000 metrów kwadratowych i liczy ponad 400 eksponatów, od strzyżonej i pranej wełny po gotowe sukno. Kilka oryginalnych maszyn przemysłowych jest sprawnych i uruchamia się je przy specjalnych okazjach.

Założone w 1914 roku muzeum miejskie kupiło prywatną kolekcję profesora Maxa Kirmisa, około 600 obiektów, w tym wstęgi paradne, ozdoby stroju, srebra i znaleziska z epoki kamienia i brązu, i początkowo mieściło się w dwóch klasach oraz na korytarzach szkoły przy Holstenstraße. Za dyrekcji Karla Schlabowa, powołanego w listopadzie 1926 roku, zakupiono historyczne krosna i muzeum wyspecjalizowało się w archeologii tekstyliów, odtwarzając na krosnach obciążnikowych ubrania z epoki żelaza. Bombardowania w 1944 roku zniszczyły budynek i znaczną część zbiorów; w 2007 roku muzeum otwarto na nowo przy Kleinflecken.

Tkacze z Neumünster pracowali w Volltuchfabriken, fabrykach pełnego sukna, gdzie wszystkie etapy, od strzyżonej i pranej wełny po gotowe sukno, odbywały się pod jednym dachem. Muzeum podtrzymuje tę pamięć dzięki dwóm korporacjom studenckim, Technische Verbindung Lanificaria i Burschenschaft Suebia, nawiązującym do rozwiązanej w 1978 roku szkoły inżynierii tekstylnej. Założone w 1957 roku Förderverein Textilmuseum Neumünster wzbogaciło zbiory o liczne maszyny tekstylne, zwłaszcza w latach 80.

Muzeum znajduje się przy Kleinflecken w centrum Neumünster, w budynku wzniesionym dla niego i otwartym w 2007 roku. Wystawa zajmuje prawie 2000 metrów kwadratowych, więc zarezerwuj czas na ponad 400 eksponatów. Oryginalne maszyny uruchamiane są tylko przy określonych okazjach; zapytaj wcześniej, jeśli chcesz je zobaczyć w ruchu.

Korzenie archeologii tekstylnej muzeum sięgają 1928 r., gdy Karl Schlabow otrzymał zadanie opracowania tkanin z epoki żelaza z kolekcji prehistorycznej w Kilonii. W warsztatach muzeum niemal wszystkie znane wówczas ubrania z epoki żelaza odtworzono nić po nici na krosnach ciężarkowych. Wiele z tego zniszczyły bombardowania w 1944 r., a później odtworzył to Willi Schramm.