Ivenacker Eichen, Pomnik przyrody i rezerwat dzikiej zwierzyny w Ivenack, Niemcy.

Ivenacker Eichen to 75-hektarowy las pastwiskowy i zwierzyniec na zachód od Ivenack w Meklemburgii. Około 240 drzew ma tam pień o średnicy ponad metra, większość to dęby. Pięć dębów szypułkowych jest szczególnie starych; największy, Große Eiche, ma 32 metry wysokości i 11,70 metra obwodu pnia na wysokości piersi.

Tysiąc lat temu Słowianie używali tego terenu jako pastwiska leśnego, a około 1300 roku pędzono tu bydło cysterskiego klasztoru w Ivenack. W 1710 roku obszar ogrodzono, tworząc zwierzyniec, w którym wypuszczono daniele dla łowów. W 1929 roku zagrodę zlikwidowano, a w 1972 roku odtworzono ją na około 75 hektarach.

Obszar służył przez wieki jako las przeznaczony do wypasu, gdzie świnie szukały żołędzi pod koronami drzew, pomagając utrzymać las otwarty. Dziś daniele pasą się między dębami w zagrodzie, przypominając o tym dawnym użytkowaniu.

Ścieżka koron drzew wznosi się i kończy na wieży widokowej, z której można zobaczyć nad koronami drzew i aż do jeziora Ivenack. Ścieżka ma około 600 metrów długości i jest łatwa do przejścia.

Największy dąb, zwany Große Eiche, ma obwód pnia na wysokości piersi 11,70 metra z korą i w latach 1804–1995 rósł średnio tylko o 1,16 centymetra rocznie. W 1806 roku mieszkańcy ukryli cennego ogiera Herodotus w wydrążonym pniu dębu przed Francuzami, ale rżenie konia go zdradziło.