Kurhaus Wiesbaden, Sala koncertowa w Nordost, Wiesbaden, Niemcy

Kurhaus Wiesbaden to neoklasycystyczny gmach reprezentacyjny z 1907 r. według projektu Friedricha von Thierscha, złożony z dwóch równych skrzydeł wokół foyer pod 21-metrową kopułą. Skrzydło południowe mieści salę Friedricha von Thierscha na 1350 miejsc i Muschelsaal zdobioną muszlami; północne — salę Christiana Zaisa i kasyno. Licząca 128 m zachodnia fasada kończy się jońskim portykiem z napisem Aquis Mattiacis.

Pierwszy Cursaal według projektu Christiana Zaisa ukończono w 1810 r. i chwalił go Goethe. Ponieważ liczba kuracjuszy wzrosła z 20 000 w 1840 r. do dziesięciokrotności w 1910 r., stary budynek rozebrano w 1905 r. Neoklasyczna budowla Friedricha von Thierscha kosztowała sześć milionów marek w złocie i otwarto ją w 1907 r.; Wilhelm II nazwał ją najpiękniejszym domem zdrojowym świata.

Kasyno zajmuje dawną salę win od 1949 roku, a mniejsza sala nosi imię Christiana Zaisa, architekta poprzedniego budynku z 1810 roku. Sale noszą imiona Carla Schurichta, Carla von Ibella, Fiodora Dostojewskiego, Ferdinanda Hey'la i cesarza; mówi się, że Dostojewski czerpał tu natchnienie do Gracza. Organy Steinmeyera z 1954 roku, z 48 registrami i 3000 piszczałkami, zastąpiły zniszczone w wojnie organy Sauera z 1907 roku.

Główne wejście od zachodu wychodzi na Bowling Green, a przeciwległe wyjście prowadzi do Kurparku. Automaty do gry w kasynie stoją w 129-metrowej kolumnadzie Kurhausu, natomiast ruletka, blackjack i poker znajdują się w skrzydle północnym. Pod placem mieści się garaż podziemny zbudowany w latach 2004–2006.

Kolumnada Kurhausu po północnej stronie Bowling Green ma 129 m długości — to najdłuższa sala kolumnowa w Europie — i mieści automaty do gry kasyna w Wiesbaden. Południowa kolumnada teatralna należy do Teatru Państwowego Hesji. Platany przy trawniku wycięto w latach 2004–2006 pod garaż podziemny i zastąpiono podwójnymi rzędami młodych drzew.