Saalfeld Abbey, Opactwo benedyktyńskie w Saalfeld, Niemcy

Opactwo Saalfeld było klasztorem benedyktyńskim założonym w 1071 roku poza murami średniowiecznego miasta Saalfeld nad rzeką Saale. Jego romańska bazylika pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła stała na płaskowyżu Petersberg nad rzeką. Zabudowania klasztorne wraz z bazyliką rozebrano w 1676 roku, aby zrobić miejsce dla zamku Saalfeld, wzniesionego w latach 1677–1720.

Anno II, arcybiskup Kolonii, założył w 1071 roku benedyktyński klasztor świętych Piotra i Pawła, osadzając w nim mnichów z St. Michael na Siegbergu i St. Pantaleon w Kolonii. Papież Honoriusz II potwierdził go w 1124 roku, a Moguncja w 1125. Opactwo zostało zniszczone podczas wojny chłopskiej w 1525 roku i sekularyzowane w 1526; ostatni opat, Georg von Thüna, sprzedał je hrabiom Mansfeld, a w 1532 przeszło do domu Wettinów. Romańska bazylika została rozebrana w 1676 roku, ustępując miejsca pałacowi budowanemu w latach 1677–1720.

Nazwa opactwa przetrwała w samym miejscu: po rozbiórce romańskiej bazyliki w 1676 r. między 1677 a 1720 r. zbudowano na jej miejscu pałac książęcy, tak że Schloss Saalfeld stoi dziś tam, gdzie znajdował się kościół mnichów. Dom modlitwy w Coburgu, założony od 1075 r., znajdował się na miejscu dzisiejszej Veste Coburg.

Miejsce jest łatwo dostępne i znajduje się przy rzece Saale w centrum Saalfeld. Odwiedzający mogą zobaczyć pozostałe struktury lub badać pałac, który obecnie zajmuje miejsce, gdzie kiedyś stało opactwo.

Opactwo utrzymywało domy modlitwy w kilku regionach, takich jak Coburg i Probstzella, rozszerzając swój wpływ religijny daleko poza Saalfeld. Ta sieć zależnych posiadłości czyniła go ważną instytucją kościelną we wschodniej Turyngii.