Abbaye de Grüssau-Wimpfen, Klasztor benedyktyński w Bad Wimpfen, Niemcy

Opactwo Grüssau-Wimpfen zajmuje dawny dom zakonny rycerzy w Bad Wimpfen, którego głównym budynkiem jest kościół kolegiacki św. Piotra. Mnisi przybyli od 1947 roku urządzili mieszkanie w zachodniej części gotyckiego krużganka, dawnego spichlerza kapituły. W latach 1963-1964 powstały budynki biblioteki klasztornej, zakrystii, sali wykładowej i domu gościnnego.

Niemieccy benedyktyni z klasztoru Emaus, wygnani z Pragi po I wojnie światowej, osiedli w 1919 roku w cysterskim opactwie Grüssau na Śląsku, skąd zostali wypędzeni w maju 1946 roku. 1 lipca 1947 roku konwent zebrany w Neuburgu postanowił ponownie zasiedlić Stift w Bad Wimpfen, opuszczony od 1803 roku i zaproponowany przez rząd Hesji 12 maja 1947 roku. Pierwsi mnisi przybyli 1 sierpnia 1947 roku.

Mnisi prowadzili duszpasterstwo wśród przesiedlonych Ślązaków, m.in. podczas podróży do północnych Niemiec, a kontakt utrzymywali dzięki Grüssauer Rundbrief i udziałowi w Kapellenwagen-Mission. W Wimpfen odbywały się też spotkania śląskiej młodzieży gildii Eichendorffa oraz doroczne zjazdy Związku Katolickich Szlachciców Śląska.

Opactwo zajmuje dawną kapitułę rycerską, której najbardziej charakterystycznym budynkiem jest kolegiata św. Piotra; zachodnie skrzydło jej gotyckiego krużganka, dawny spichlerz kapituły, mnisi przybywający od 1 sierpnia 1947 roku przebudowali na dom mieszkalny. Kościół należy do diecezji mogunckiej i został gruntownie odnowiony w 1964 i 1969 roku. Od 2008 roku Zakon Maltański prowadzi to miejsce jako ośrodek duchowy; na terenie mieszczą się też jego biuro okręgowe i stacjonarna placówka pomocy młodzieży.

Zakon Benedyktyński przekazał zarządzanie klasztorem Zakonowi Maltańskiemu w 2008 roku, pokazując, jak społeczności religijne dostosowują się do nowych wyzwań. Ta zmiana odzwierciedla praktyczną odpowiedź na spadającą liczbę członków wśród mnichów.