Opactwo Nienburg, Opactwo benedyktyńskie w Nienburg (Saale), Niemcy

Opactwo Nienburg to dawny klasztor benedyktyński w Nienburg an der Saale w Saksonii-Anhalt. Jego kościół opacki św. Marii i św. Cypriana, poświęcony w 1004 roku, jest wczesnogotyckim kościołem halowym z elementami romańskimi, zbudowanym głównie w XIII wieku i zaliczanym do najwcześniejszych gotyckich kościołów halowych w środkowych Niemczech. Budynki klasztorne przebudowano w latach 1680–1690 na zamek.

Wspólnota benedyktyńska założona w 970 roku w Thankmarsfelde w Harzu została w 975 roku przeniesiona do warowni Nienburg, aby nawracać miejscową ludność serbską; przebudowa trwała ponad trzydzieści lat. Cesarz Otton II ogłosił opactwo klasztorem Rzeszy (Reichskloster) i stało się ono jednym z najbogatszych w regionie, z rozproszonymi posiadłościami, m.in. Harzgerode, Niemitsch i Lübben. W 1166 roku Fryderyk Barbarossa przekazał je arcybiskupom Magdeburga, kończąc jego niezależność.

Około 1150 w opactwie Nienburg powstała kronika cesarska Annalisty Saskiego. Konsekrowany w 1004 kościół klasztorny świętych Marii i Cypriana należy dziś do Ewangelickiego Kościoła Anhaltu i jest używany ekumenicznie. Pochowani są tu Gero II, margrabia Marchii Wschodniej, oraz Thietmar, margrabia Miśni.

Kościół klasztorny świętych Marii i Cypriana, konsekrowany w 1004 roku, jest nadal używany, należy do Evangelische Landeskirche Anhalts i służy celom ekumenicznym. Jest przystankiem na Straße der Romanik, trasie turystycznej po romańskich zabytkach Saksonii-Anhalt. Obok stoją przebudowane na zamek budynki klasztorne, których część zniszczył pożar w 1996 roku.

W 1996 roku pożar wywołany przez bawiące się dzieci zniszczył część budynków dawnego opactwa i zamku. Teren sprzedano w 1871 roku przemysłowcowi, który przekształcił go w słodownię. Budynki klasztorne przebudowano w latach 1680–1690 na rezydencję wdów książąt Anhalt.