White Deer Temple, Świątynia buddyjska w Yiyang, Hunan, Chiny

Świątynia Białego Jelenia wznosi się na południowym brzegu rzeki Zi w Yiyang, na górze Talin, której zbocze podąża w górę i w dół. Zespół dzieli się na trzy osie – środkową, wschodnią i zachodnią – i obejmuje bramę Shanmen, salę Mahaviry, salę Buddy z Jadeitu, salę Bhaisajyaguru, salę Guanyin, salę Patriarchy, salę Dharmy, wieżę dzwonu, wieżę bębna, jadalnię i pomieszczenia mnichów. Ukończona w 1996 roku sala Buddy z Jadeitu przechowuje leżącego Sakyamuniego i posąg Weituo, oba wyrzeźbione w jadeicie sprowadzonym z Birmy.

Źródła świątyni sięgają dynastii Tang, około 806-820, kiedy została założona jako centrum religijne i miejsce nauki. Po poważnych zniszczeniach podczas powstania Taiping w dziewiętnastym wieku została przebudowana przez mnicha Weiguanga z pomocą lokalnego urzędnika.

Nazwa ma dwa wyjaśnienia w legendach. Według pierwszej w czasach dynastii Tang kanclerz Pei Xiu zatrzymał się na wzgórzu nad rzeką i co noc przychodziły tam białe jelenie słuchać jego sutr, dlatego wzgórze nazwano Wzgórzem Białego Jelenia, a u jego stóp zbudowano świątynię. Według drugiej w erze Chunxi (1174–1189) biały jeleń przyniósł świątyni zioła lecznicze podczas zarazy i świątynię przemianowano w podzięce. „Wieczorny dzwon Białego Jelenia” należy do dziesięciu widoków Yiyangu.

Świątynia stoi na zboczach góry Talin i dzieli się na trzy osie: środkową, wschodnią i zachodnią. Sala Mahaviry została otwarta jesienią 1990 r.; salę Bhaisajyaguru wraz z posągami poświęcono 30. dnia 9. miesiąca księżycowego 1999 r. Hale stoją na pochyłym terenie, między poziomami są schody.

Nazwa świątyni wiąże się z dwiema legendami o jeleniach: według jednej biały jeleń co noc przychodził słuchać, jak kanclerz z czasów Tang, Pei Xiu, recytuje sutry na wzgórzu; według drugiej w erze Chunxi (1174–1189) jeleń przyniósł zioła lecznicze, które zakończyły epidemię w Yiyang. Wzgórze nazwano Górą Białego Jelenia, a świątynia przejęła tę nazwę.