Former Enze Hospital, Historyczny obiekt medyczny w Zhejiang, Chiny.

Dawny szpital Enze przy Wangtian Tai 43 u podnóża wzgórza Beigu składa się z trzech dwukondygnacyjnych budynków w stylu zachodnim połączonych krytymi przejściami, zajmujących 917,6 metra kwadratowego. Główny budynek zwrócony na południe ma osiem przęseł, czerwony drewniany balkon z balustradą na piętrze i łukowe drzwi środkowe z inskrypcją „恩泽医局”. Dwie trzyprzęsłowe oficyny stoją na południowym zachodzie, jedna z rzymskimi sztukateriami.

Kościół anglikański założył w 1901 r. Biuro Medyczne Enze, pierwszy szpital medycyny zachodniej w Taizhou. Misjonarz Bai Mingdeng kierował nim do zamknięcia w 1919 r.; w 1933 r. Chen Shengji kupił go na aukcji, przemianował na szpital Enze i spisał jego regulamin. Po nalocie Doolittle'a w 1942 r. leczono tu pięciu rannych lotników USA i amputowano nogę pilotowi Tedowi Lawsonowi. Rodzina Chenów przekazała szpital państwu; w 1951 r. połączono go ze szpitalem w Taizhou.

Nazwę Enze wybrał Chen Shengji, gdy w 1933 kupił na aukcji szpital misyjny i otworzył go ponownie jako szpital Enze. Jego regulamin osobno określał poradnię, wizyty domowe i pobyt stacjonarny. Od 2011 roku budynki mieszczą muzeum historii szpitala, z ekspozycją o ratowaniu w 1942 roku lotników z nalotu Doolittle'a.

Miejsce znajduje się przy Wangtiantai 43, u stóp wzgórza Beigu w Linhai. Trzy zachowane dwukondygnacyjne budynki łączą kryte ganki, więc przechodzi się między nimi bez wychodzenia na zewnątrz. Budynek główny zwrócony jest na południe; na parterze mieszczą się sale wystawowe, a na piętrze dawne sale chorych.

Budynek jest jedynym zachowanym z trzech nowoczesnych szpitali prowadzonych przez Kościół anglikański w Zhejiang, obok szpitala Guangji w Hangzhou i szpitala Renze w Ningbo. Piętro służyło jako oddział stacjonarny, a sale na parterze po obu stronach holu były przychodniami.