定慧寺, Świątynia buddyjska w Zhenjiang, Chiny
Świątynia Dinghui zajmuje duże wiejskie otoczenie z wieloma budynkami i dziedzińcami rozmieszczonymi na terenie, a główne sale zawierają posągi buddhijskie. Kompleks obejmuje również wysoką wieżę, która pozwala odwiedzającym zobaczyć widoki na pobliskie góry i otaczający region.
Założona w 194 r. n.e. za Wschodniej Dynastii Han jako świątynia Puji, w epoce Yuanyou Północnej Dynastii Song stała się klasztorem chan Puji, gdy Foyin, przyjaciel Su Shi, został opatem. Przemianowana na świątynię Jiaoshan w dynastii Yuan, otrzymała obecną nazwę w 1703 r. od cesarza Kangxi. Szczyt rozwoju przypadł na dynastię Ming, gdy miała 98 sal i 3000 mnichów.
Nazwę Dinghui nadał cesarz Kangxi w 1703 r. podczas podróży na południe, gdy świątynia nosiła jeszcze nazwę świątyni Jiaoshan. Jej sale następują po sobie: Brama Górska, Sala Niebiańskich Królów, Sala Mahaviry, Sala Haiyun i Pawilon Huayan. Mistrz Mingshan przebywał tu w latach 80. i 90. XX wieku.
Teren jest w całości dostępny pieszo, ze ścieżkami i schodami łączącymi różne budynki i umożliwiającymi zwiedzającym poruszanie się między poziomami. Najlepsze czasy do eksploracji to wczesny ranek lub późny wieczór, gdy jest mniej tłumu i warunki oświetlenia są bardziej korzystne do oglądania struktur.
Świątynia stoi na Jiaoshan, wyspie na Jangcy na północny wschód od Zhenjiangu. W 1983 r. Rada Państwa uznała ją za krajową świątynię buddyjską regionu han, a w grudniu 2011 r. prowincja Jiangsu wpisała ją do rejestru zabytków. Sale następują po sobie od shanmen przez salę Tianwang, salę Mahavira i salę Haiyun aż po pawilon Huayan.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 511 współtwórców z całego świata.