Longchang Temple, Świątynia buddyjska w Jiangsu, w Chinach

Świątynia Longchang wznosi się na górze Baohua w Jurong, w prowincji Jiangsu. Jej Sala Miedziana, ufundowana w 1605 roku przez cesarzową wdowę Xiaoding za dwa tysiące taeli złota, ma 7 m wysokości, 4,5 m szerokości i 4 m głębokości, z dachem dwuspadowym i czterospadowym oraz posągami Guanyin wewnątrz. Po jej bokach stoją dwie Sale Bezbelkowe, każda o szerokości 7,62 m i głębokości 5,62 m, zbudowane bez filarów i kolumn: lewa mieści Wenshu, prawa Puxian.

Świątynia została założona w 502 roku jako Świątynia Qianhua przez mnicha Baozhi podczas dynastii Liang. Za panowania cesarza Wanli z dynastii Ming cesarz ofiarował zestaw chińskiego kanonu buddyjskiego i przemianował ją na Huguo Shenghua Longchang. Cesarz Kangxi przemianował ją na Huiju podczas swoich podróży na południe; w 1931 roku, na wniosek Dai Chuanxiana, przewodniczącego Yuanu Egzaminacyjnego, przywrócono nazwę Longchang.

Świątynia użycza nazwy głównej górze tradycji winaji, a jej platforma ordynacyjna, wykuta w kamieniu w 1705 roku według projektu mistrza Jianyue, wciąż podtrzymuje tę sławę. Nazwę Longchang nadał cesarz Wanli w 1605 roku; w 1931 roku, na wniosek Dai Chuanxiana, świątynia ją odzyskała po okresie qingowskiej nazwy Huiju.

Świątynia leży na górze Baohua, około 23 km na wschód od bramy Zhongshan w Nankinie. Sala Miedziana i dwie Sale Bez Belek stoją razem na górnym dziedzińcu, obok 400-letnich miłorzębów. Sala Ordynacji, główna sala świątyni, mieści kamienny ołtarz wykuty w 1705 roku.

Sala Miedziana ma 7 m wysokości, 4,5 m szerokości i 4 m głębokości, z podwójnym dachem dwuspadowym z naczółkami. Cesarzowa wdowa Xiaoding ofiarowała w 1605 roku dwa tysiące taeli złota na jej budowę. W marcu 2013 roku wraz z Salami Bez Belek została wpisana na listę głównych narodowych zabytków historycznych i kulturalnych Jiangsu.