City Walls of Zhaoqing, mury miejskie z dynastii Song w Duanzhou, Zhaoqing, Chiny

Mury miejskie Zhaoqing tworzą w przybliżeniu prostokątny ceglany obwód wokół historycznego centrum, szerszy ze wschodu na zachód niż z północy na południe, o obwodzie 2801 metrów. Cztery bramy nosiły nazwy Songchong (wschodnia), Zhennan (zachodnia), Duanxi (południowa) i Chaotian (północna); wzdłuż muru stoi 28 wież strażniczych, a na odcinku północno-zachodnim wznosi się wieża Piyun.

Mury pochodzą z dynastii Song: w 1053 prefekt Jiang Jianzhi zbudował wewnętrzną cytadelę, którą w 1113 Zheng Dunyi rozbudował w ceglany mur z czterema bramami. Remonty za Mingów rozpoczęły się w 1368 pod Huang Demingiem, a w 1614 Zhang Jingxin podniósł mur o 3,5 chi. W latach 1924-1926 rozebrano wieże bramne i obniżono większość muru o około 2,3 m.

Mury noszą cegły z wyrytym nazwiskiem wytwórcy, wmurowane podczas napraw w czasach Ming i Qing. W 1368 roku cztery bramy otrzymały nazwy: Qingyun na wschodzie, Jingxing na zachodzie, Nanxun na południu i Chaotian na północy. Wieża Piyun w północno-zachodniej części mieści dziś bibliotekę.

Szczyt murów można przejść na odrestaurowanych odcinkach, zwłaszcza na odcinku północno-zachodnim między ulicą Renmin Zhong a Bramą Zachodnią, odbudowanym w latach 2006–2007 z chodnikiem z imitacji szarych cegieł. Cały obwód liczy 2801 metrów, a odcinek północny jest najdłuższy i ma 1028,6 metra. Na odcinku północno-zachodnim stoi wieża Piyun.

W 1923 r. magistrat planował rozbiórkę odcinka murów, ale zrezygnował, bo służyły jako zabezpieczenie przeciwpowodziowe; już w 1915 r. szkody powodziowe wymagały napraw finansowanych przez Li Yaohana. Później zamurowano bramy i zastąpiono je rampami.