Huāniǎoshān Lighthouse, Latarnia morska w Zhoushan, Chiny

Latarnia morska Huaniaoshan stoi na cyplu w północno-zachodnim narożniku wyspy Huaniao, na północnym krańcu archipelagu Zhoushan. Jej cylindryczna wieża ma 16,5 metra wysokości: dolna część jest biała, z betonu i muru, a górna pokryta czarnymi blachami żelaznymi. Wnętrze liczy cztery kondygnacje, zwieńczone kopułą z lanego brązu z wiatrowskazem oraz oszkloną latarnią z zewnętrznym gankiem.

Latarnię zbudowano w 1870 roku ze środków brytyjskich i siłą roboczą werbowaną w Szanghaju, po tym jak cesarska służba celna zaplanowała pierwszą grupę latarni dla ruchliwych tras z Szanghaju i Ningbo do Japonii. Wielka Brytania zarządzała nią do przejęcia przez Japonię w 1943 roku; w czasie wojny była bombardowana, ale odniosła niewielkie szkody. Chiny przejęły ją w 1950 roku, a dziś zarządza nią Administracja Morska Szanghaju.

Międzynarodowe Stowarzyszenie Służb Oznakowania Nawigacyjnego uznało tę konstrukcję za jedną z Historycznych Latarni Morskich Świata w 1997 roku.

Reflektor halogenowy o mocy 2 kW w latarni obraca się raz na minutę i wysyła cztery wiązki o zasięgu 24 mil morskich. We mgle diafon wydaje dwa dźwięki trwające 1,5 sekundy co 80 sekund, słyszalne do 4 mil morskich; miejscowi nazywają go „starym żółtym wołem”.

Sygnał mgłowy, syrena dwutonowa co 80 sekund, każdy ton trwa 1,5 sekundy, dociera na 4 mile morskie, najdalej ze wszystkich chińskich sygnałów mgłowych; miejscowi nazywają go „Starym Żółtym Wołem” z powodu niskiego dźwięku. Czterostronna soczewka obraca się raz na minutę i wysyła cztery wiązki na 24 mile morskie.