Wuwei Confucian Temple, Świątynia konfucjańska w Wuwei, Chiny.

Świątynia Konfucjańska w Wuwei (武威文庙) jest zwrócona na południe i ma 198 m długości północ–południe oraz 152 m szerokości wschód–zachód, zajmując ponad 30 000 m². Dzieli się na trzy zespoły: wschodni pałac Wenchang z bramą Shanmen, halą Guiji i sanktuarium Chongsheng; środkowy z świątynią, stawem Pan, mostem Zhuangyuan, bramą Lingxing, bramą Ji, halą Dacheng i pawilonem Zunjing; zachodni z akademią konfucjańską. Kompleks przechowuje ponad trzydzieści stel z czasów od Tang do Qing i dziesiątki tablic z okresu Qing i Republiki.

Wzniesiona w latach 1437–1439, od 2. do 4. roku ery Zhengtong za dynastii Ming, świątynia była odbudowywana i rozbudowywana za Chenghua, Shunzhi, Kangxi, Qianlonga, Daoguanga oraz w okresie Republiki Chińskiej. W 1996 r. wpisano ją na czwartą listę głównych zabytków historycznych i kulturalnych chronionych na szczeblu krajowym.

Wschodnia grupa, zwana pałacem Wenchang, obejmuje salę Guiji i sanktuarium Chongsheng; na osi środkowej leżą staw Pan, most Zhuangyuan, brama Lingxing, brama Ji, sala Dacheng i pawilon Zunjing. W czasach Ming i Qing zespół nazywano „koroną akademii Longyou” (陇右学宫之冠). Zachowało się ponad trzydzieści stel z czasów od Tang do Qing oraz dziesiątki tablic z okresu Qing i Republiki.

Teren jest łatwy do zwiedzania pieszo, a budynki są logicznie rozmieszczone, dzięki czemu odwiedzający mogą łatwo przechodzić z jednej sekcji do drugiej. Dołączony obszar muzeum wymaga czasu na eksplorację, szczególnie jeśli chcesz dokładnie przyjrzeć się kolekcjom.

Świątynia przechowuje ponad trzydzieści kamiennych stel z okresu od dynastii Tang do Qing oraz dziesiątki inskrybowanych tablic z czasów Qing i republikańskich. To właśnie te inskrypcje, a nie pojedynczy przedmiot, odwiedzający często mijają w drodze do głównych sal.