Palpung Monastery, Tybetański klasztor buddyjski w Dêgê, Chiny

Klasztor Palpung stoi na zboczu góry Ösel La w gminie Babang, w powiecie Dêgê, w zachodnim Syczuanie. Jego środkowy blok to masywna ciemnoczerwona budowla z siedmioma okrągłymi złotymi medalionami na fasadzie, zwieńczona złotym dachem o podniesionych narożach i trzema małymi złotymi ozdobami. Po bokach ciągną się niższe czerwone skrzydła z płaskimi dachami, a poniżej i z przodu stoją mniejsze biało-czerwone budynki z ciemnymi płaskimi dachami.

Palpung powstał w XII wieku i stał się siedzibą inkarnacji Tai Situpa w Khamie. Obecny klasztor założył w 1727 roku ósmy Tai Situpa, Situ Panchen, przy wsparciu Temba Tseringa, króla Dharmy z Derge. Stał się ważnym ośrodkiem nauki wschodniego płaskowyżu tybetańskiego, a jego główna świątynia została w 2013 roku wpisana na krajową listę dziedzictwa kulturowego.

Nazwa Palpung oznacza „chwalebną jedność nauki i praktyki”. Klasztor jest klasztorem-matką Karma Kagyu w Khamie i stał się ośrodkiem ruchu Rimé. Jego warsztaty słyną z malarstwa thangki w stylu Karma Gadri, zapoczątkowanym przez Situ Rinpocze; malarze używają pigmentów mineralnych, metalicznych i roślinnych, a niektóre czerwienie pochodzą z dzikich roślin suszonych na zboczach góry Ösel La.

Palpung wznosi się na zboczu góry Ösel La w gminie Babang, w powiecie Dêgê w zachodnim Syczuanie, dokąd dociera się drogą z Dêgê. Główna świątynia, odbudowana od końca lat 80. XX wieku, jest celem zwiedzania; w klasztorze mieszka około 800 mnichów. Zaplanuj czas na podejście między tarasowymi poziomami.

Palpung miał niegdyś bibliotekę ponad 324 000 tekstów i zbiór ponad 10 150 thangk, a jego Situ Rinpocze założył styl malarski Karma Gadri. Miejscowi malarze ucierali pigmenty mineralne, metaliczne i roślinne, niektóre czerwienie z suszonych dzikich roślin na zboczu Osé La, i zwilżali pędzle śliną, aby farba mocniej trzymała się płótna.