Bangtuo temple, Świątynia buddyjska w Syczuanie, Chiny

Świątynia Bangtuo to tybetański klasztor buddyjski szkół Ningma i Jonang w gminie Rongmuda, powiecie Zamtang, prefekturze Ngawa, w Syczuanie, założony w czasach yuan (mongolskich); obecne budynki pochodzą głównie z okresu Ming i Qing. Teren zajmuje ponad 10 000 metrów kwadratowych i mieści 39 czortenów wzniesionych w czasach Ming, Qing i republikańskich, a w ich środku stoją mury z kamieni z wyrytymi tybetańskimi tekstami.

Świątynia Bangtuo powstała w czasach dynastii Yuan jako klasztor ningma i obecnie należy też do szkoły jonang, licząc ponad dwustu mnichów. Obecne budynki pochodzą głównie z czasów Ming i Qing, a od 2001 roku zespół figuruje na liście narodowych zabytków chronionych (5-394).

Świątynia Bangtuo skupia ponad dwustu mnichów należących do szkół ningma i jonang buddyzmu tybetańskiego, które praktykują tu obok siebie. Klasztor słynie z kamiennych murów sutr, a tybetańskie teksty wyryte na kamiennych płytach przechowywane są w środku grupy stup.

Świątynia Bangtuo leży w gminie Rongmuda, w powiecie Zamtang, 32 km od siedziby powiatu i 5 km od wschodnich klasztorów Sangzhuluobulin w Zamtang, nad rzeką Zequ. 39 stup i mury kamiennych sutr stoją pod gołym niebem na ogrodzonym terenie ponad 10 000 m², więc trzeba chodzić między nimi.

Kamienne mury sutr klasztoru mieszczą około 100 000 rytych płyt z tybetańskimi pismami. Większość tworzy kanon Gammurong, ryty w 1438 roku; reszta to Kangyur, ryty w latach 1910–1920. Otaczające je 39 czortenów wzniesiono w czasach Ming, Qing i republikańskich.