Labuche Kang, Szczyt górski w Tybetańskim Regionie Autonomicznym, Chiny.

Labuche Kang to północny odgałęzienie Himalajów w Tybecie, wznoszące się na północny zachód od Rolwaling Himal i na wschód od Shishapangma. Należy do mało znanej sekcji Labuche Himal, zwanej też Pamari Himal lub Lapchi Kang, rozciągającej się od doliny rzeki Tamakosi na zachód do doliny Sun Kosi i przełęczy Nyalam Tong La na Arniko-Friendship Highway. Szczyt leży w całości w zlewni rzeki Kosi.

Labuche Kang został po raz pierwszy zdobyty 26 października 1987 roku przez chińsko-japońską ekspedycję złożoną z siedmiu Japończyków i ośmiu Chińczyków, w tym A. Deuchiego, H. Furukawę i K. Sudo oraz Wangjia, Akebu, Laji, Tonglu, Daqiong, Jibu, Laba i Jiala. Dotarli na szczyt zachodnią granią. Do września 2010 roku nie odnotowano innych prób, gdy Amerykanin Joe Puryear zginął w wyniku upadku podczas nieudanej próby.

Chińska nazwa szczytu to 拉布吉康峰 (Lābùjíkāng Fēng); występuje on też jako Lapche Kang, Lobuche Kang I lub Choksiam. Należy do mało znanej części Himalajów zwanej Labuche Himal, Pamari Himal lub Lapchi Kang, która ciągnie się od doliny Tamakosi na zachód do doliny Sun Kosi i przełęczy Nyalam Tong La na drodze Arniko-Friendship Highway.

Labuche Kang leży w całości w dorzeczu Kosi w Tybecie, na północny zachód od Rolwaling Himal i na wschód od Shishapangma, więc każde podejście prowadzi przez odległe wyżyny, z dala od dróg. Ekspedycja chińsko-japońska w 1987 r. osiągnęła szczyt zachodnią granią, jedyną udokumentowaną drogą. Licz się z silnym zimnem i wysokością; do września 2010 r. nie odnotowano innych prób.

Labuche Kang nazywany jest też Choksiam i Lobuche Kang I i zajmuje 75. miejsce wśród najwyższych szczytów Ziemi. Pierwszego wejścia 26 października 1987 roku dokonał wspólny zespół siedmiu Japończyków i ośmiu Chińczyków granią zachodnią.