Swiss Institute for Art Research, Instytut badań nad sztuką w Weinegg, Szwajcaria

Szwajcarski Instytut Nauki o Sztuce (SIK-ISEA) to centrum badawczo-dokumentacyjne zajmujące się sztuką w Szwajcarii i Liechtensteinie, z siedzibą w Zurychu w Villa Bleuler przy Zollikerstrasse. Willa, zbudowana w latach 1885–1888 przez Alfreda Friedricha Bluntschliego dla pułkownika Hermanna Bleulera-Hubera, mieści biura na wyższych piętrach i sale reprezentacyjne na parterze. Biblioteka publiczna znajduje się w podziemnej rozbudowie, a pracownia konserwacji i fotografii w nowym budynku na dawnym tarasowym terenie.

Szwajcarski Instytut Nauki o Sztuce założono w Zurychu w 1951 roku z inicjatywy historyka sztuki Marcela Fischera (1906–1962). W latach 1963–1994 kierował nim Hans A. Lüthy; dzięki jego staraniom instytut przyjęto w 1971 roku do Szwajcarskiej Akademii Nauk Humanistycznych i Społecznych, a w 1981 roku Rada Federalna uznała go za placówkę badawczą uprawnioną do dotacji. W 1988 roku powstała filia na Uniwersytecie w Lozannie, a w 2010 roku biuro kontaktowe w Museo Vincenzo Vela w Ligornetto.

Publiczna biblioteka instytutu w Zurychu liczy 120 000 książek, tomów czasopism i mediów audiowizualnych poświęconych sztuce szwajcarskiej i jej historii; zbiory można przeszukiwać w katalogu zbiorczym Swisscovery. Urządzona w cokole willi czytelnia, zaprojektowana przez Arthura Rüegga, Uelego Marbacha i Klausa Doldera, nawiązuje do biblioteki Alvara Aalto w Wyborgu. Od 2010 roku Ufficio di contatto dla włoskojęzycznej Szwajcarii działa w Museo Vincenzo Vela w Ligornetto.

Dostęp do instytutu jest zazwyczaj zarezerwowany dla badaczy, studentów i profesjonalistów sztuki, którzy muszą konsultować kolekcje. Zaleca się zaplanowanie wizyty z wyprzedzeniem, aby upewnić się dostępu do potrzebnych materiałów.

Szwajcarskie Archiwum Sztuki SIK-ISEA przechowuje około 19 000 teczek dotyczących artystów i instytucji oraz 200 spuścizn rękopiśmiennych, m.in. Giovanniego Segantiniego i Augusta oraz Alberta Giacomettich. Biblioteka publiczna, urządzona w cokole willi przez architektów Arthura Rüegga, Uelego Marbacha i Klausa Doldera, ma wnękę do czytania wzorowaną na bibliotece Alvara Aalto w Wyborgu.