Déviation de la Kander, Struktura kontroli rzecznej w Bernie, Szwajcaria.

Kanderkorrektion to zmiana biegu rzeki pod Einigen, gdzie Kander skierowano do jeziora Thun tunelem wykutym w wzgórzu Strättligen. 18 sierpnia 1714 tunel zawalił się, a rzeka wyżłobiła przełom Kanderschlucht w luźnej morenie. Dziś widać ujście kanału, przełom i deltę Kanderu eksploatowaną od 1913 roku.

W 1711 roku Rada Berna zatwierdziła plan Samuela Bodmera przecięcia wzgórza Strättligen i skierowania Kander do jeziora Thun; prace zaczęły się w kwietniu 1711, a od 1712 roku budową tunelu kierował Samuel Jenner, przerwaną przez drugą wojnę villmergeńską. Tunel o długości około 300 metrów ukończono w grudniu 1713, ale 16 lipca 1714 roku odcinek nie wytrzymał ciśnienia wody i pochłonął pięć ofiar; 18 sierpnia 1714 roku tunel zawalił się całkowicie i powstał wąwóz Kander. Była to pierwsza większa regulacja wodna w Szwajcarii.

Nazwa Kanderkorrektion obejmuje zarówno prace z lat 1711–1714, jak i ich niezamierzony skutek: 16 lipca 1714 r. odcinek tunelu nie wytrzymał ciśnienia wody i zginęło pięć osób, a 18 sierpnia 1714 r. tunel zawalił się całkowicie, tworząc przełom Kanderschlucht. Rzeka uchodzi dziś do jeziora pod Einigen, a niesiony przez nią materiał zbudował deltę Kander, od 1913 r. wykorzystywaną do wydobycia żwiru.

Miejsce przerwania znajduje się koło Einigen, przy końcu kanału żeglugowego, gdzie stoi budowla wlotowa tunelu ulgowego zbudowanego w latach 2007–2009; wąwóz jest wycięty w luźnej morenie pod Strättligen. Delta Kander w jeziorze jest od 1913 roku wykorzystywana do wydobycia żwiru. Powodzie nadal zagrażają Thun, więc przy wysokiej wodzie należy unikać niższych brzegów.

Zawalenie w 1714 roku pochłonęło pięć ofiar, a 18 sierpnia 1714 roku tunel zawalił się całkowicie, tworząc przełom Kanderschlucht. Samuel Bodmer, piekarz i geometra odpowiedzialny za projekt, musiał później uciec z Thun po powtarzających się powodziach. Delta Kanderu przy ujściu do jeziora jest od 1913 roku wykorzystywana do wydobycia żwiru.