Gründjitobel Viaduct, most łukowy

Wiadukt Gründjitobel to betonowy most kolejowy w Langwies, który przechodzi nad głęboką, erodowaną wąwozem z jednym dużym łukiem o długości około 86 metrów. Konstrukcja ma długość około 145 metrów i wznosi się około 46 metrów nad dnem doliny, umożliwiając pociągom przejazd bez licznych podpór poniżej.

Prywatna linia Chur–Arosa, budowana w latach 1912–1914, wymagała 18 tuneli i 40 mostów w trudnym terenie Schanfigg. W Gründjitobel inżynierowie zastąpili projekt z wieloma filarami jednym łukiem ze zbrojonego betonu, aby potok nie podmywał filarów. Rusztowanie Richarda Coraya z Trin zmontowano od 10 lipca do 26 sierpnia 1913 r., główny łuk zabetonowano 15 września 1913 r., a budowlę ukończono 1 lipca 1914 r.

Wąwóz pod wiaduktem to morena żwirowa wycięta przez erozję, której piaszczyste formy nazywa się lokalnie „Steimannli”. Linia, którą przenosi, łączy Chur z Arosa, miejscowością wypoczynkową i rekreacyjną, dlatego podróżni przekraczają Gründjitobel pociągiem na torze metrowym. Obiekt należy dziś do Kolei Retyckiej, która go eksploatuje.

Wiadukt leży między Peist i Langwies, w miejscu zwanym Matten-Gründji, na linii wąskotorowej Chur–Arosa; pociągi przejeżdżają przezeń w kilka sekund, więc łuk najlepiej wypatrywać już przy podjeździe. Wąwóz pod nim jest wcięty w morenę żwirową i ukazuje piaszczyste formy erozyjne zwane «Steimannli». Ścieżki w okolicy pozwalają spojrzeć z boku doliny w górę na łuk o rozpiętości 85 metrów.

Drewniana konstrukcja nośna głównego łuku pochodziła od Richarda Coraya z Trin i była już użyta przy budowie mostu Halen pod Bernem. Zmontowano ją między 10 lipca a 26 sierpnia 1913 r., łuk betonowano do 15 września, a wiadukt ukończono 1 lipca 1914 r.