Ramparts of Quebec City, Mury miejskie w La Cité-Limoilou, Kanada.

Mury miejskie Quebecu to kamienny mur z grubo ciosanych szarych bloków, który zamyka zachodni kraniec górnego miasta Starego Quebecu na długości 4,6 kilometra; południowe odcinki wchodzą w skład Cytadeli. Mur ma płaski, blankowany szczyt z zaokrąglonymi bastionami; wśród bram duży łuk pełny dla pojazdów sąsiaduje z mniejszym łukiem ostrym w podstawie okrągłej wieży z wysokim ciemnozielonym stożkowym dachem, obok wieży kwadratowej z dachem piramidalnym.

Pierwsze właściwe mury miejskie Québecu powstały w 1690 roku po upadku Port-Royal, a w 1693 roku wzmocniono je jedenastoma redutami połączonymi palisadami. W 1745 roku, po zdobyciu Louisbourga, gubernator Beauharnois nakazał budowę murowanego obwodu dalej na zachód, według planów Chaussegros de Léry. Brytyjscy inżynierowie rozbudowali go od 1820 roku i ukończyli Cytadelę pod koniec lat 30. XIX wieku; w 1837 roku na wałach stało około 300 dział.

Cztery bramy noszą nazwy związane z przeszłością miasta: Porte Saint-Jean i Porte Saint-Louis pochodzą z 1694 roku, Porte Prescott z 1797, a Porte Kent z 1879, nazwana imieniem ojca królowej Wiktorii. Wszystkie rozebrano około 1871 roku i później odbudowano, ostatnią w 1983 roku. Lord Dufferin, gubernator generalny w latach 1872–1878, zabiegał o ich odbudowę.

Górna ścieżka jest dostępna po schodach przy kilku bramach, w tym Porte Saint-Louis i w pobliżu Terrasse Dufferin, i pozostaje otwarta do spacerów przez cały rok. Zimą śnieg i lód mogą uczynić ścieżki śliskimi, dlatego zwiedzający powinni nosić solidne obuwie i zabrać kijki do chodzenia w razie potrzeby.

Cztery dzisiejsze bramy nie są oryginalne: Porte Saint-Jean odbudowano w 1939 roku, Porte Saint-Louis około 1880, Porte Prescott w 1983, a Porte Kent pochodzi z 1879 roku. Lord Dufferin, gubernator generalny w latach 1872–1878, doprowadził do odbudowy rozebranych bram. W 1837 roku wzdłuż murów ustawiono około 300 dział.