Église Saint-Christophe de Charleroi, Katolicki kościół parafialny przy Place Charles II, Charleroi, Belgia.

Kościół Saint-Christophe w Charleroi stoi na place Vauban; jego odbudowa z 1956 roku jest zdominowana przez żebrowaną miedzianą kopułę o średnicy szesnastu metrów i wysokości czterdziestu ośmiu, flankowaną dwiema kamiennymi wieżyczkami ze statuami. Jasna kamienna fasada ma głęboko cofnięte wejście w łuku między kolumnami i dwie nisze ze statuami; po prawej stoi ceglana wieża ze spiczastym dachem. Wnętrze prowadzi do złotej mozaiki Jeana Ransy'ego przedstawiającej Apokalipsę, ujętej łukiem nad ołtarzem, z geometrycznymi płytkami podłogowymi i rzędami drewnianych krzeseł.

Budynek zaczął w 1667 roku jako mała kaplica wojskowa, zanim został przebudowany na początku lat 1700. i poświęcony Świętemu Krzysztofowi. Ta zmiana zaznacza moment, gdy przesunął się z usług tylko dla żołnierzy na większe miejsce kultu dla miasta.

Kościół bywa nazywany bazyliką, choć oficjalnie nie nosi tego tytułu. Burmistrz Joseph Tirou zaproponował jej budowę w przemówieniu wygłoszonym wkrótce po masakrze w Courcelles 18 sierpnia 1944 roku: „Trzeba zbudować bazylikę… aby to już nigdy się nie powtórzyło!”. Mozaika w prezbiterium, autorstwa Jeana Ransy'ego, przedstawia Apokalipsę św. Jana.

Główne wejście przeniesiono na rue Vauban podczas przebudowy w 1956 roku, więc lepiej podchodzić z tej strony, a nie od placu. Dawny kościół, objęty ochroną w 1942 roku, pełni dziś rolę transeptu powiększonej budowli, z długą nawą prowadzącą do chóru. W portyku warto odszukać kamień fundacyjny kaplicy z 1667 roku.

Złota mozaika w prezbiterium jest dziełem Jeana Ransy'ego i przedstawia Apokalipsę św. Jana. Kościół bywa nazywany bazyliką, ale nie nosi tego tytułu oficjalnie: burmistrz Joseph Tirou wezwał do budowy „bazyliki” w przemówieniu wkrótce po masakrze w Courcelles w sierpniu 1944 roku.