Church of the Holy Trinity, Katolicki kościół parafialny w Ixelles, Bruksela, Belgia

Kościół Świętej Trójcy to katolicki kościół parafialny w Ixelles w Brukseli, którego fasada jest XVII-wieczną elewacją dawnego kościoła augustianów na place de Brouckère, przeniesioną tu kamień po kamieniu w 1893 roku. Wzniesiona z kamienia z Grimbergen fasada ma trzy kondygnacje z parami kolumn doryckich, troje drzwi pod przełamanymi frontonami i okulusami oraz krzywoliniowy szczyt z edykułą i dzwonnicą. Za nią pięcionawowa nawa z 1895 roku prowadzi do transeptu i kaplic z 1907 roku.

W XIX wieku, przy zakładaniu avenue Louise, Leopold I popierał urbanizację dzielnicy Ten Bosch w Ixelles; w latach 1847–1857 zbudowano tam tymczasową kaplicę na gruncie podarowanym przez bankiera Georges'a Brugmanna, który współfinansował też jej budowę. W 1893 roku parafia nabyła barokową fasadę kościoła Augustianów na place de Brouckère, wówczas rozbieranego, i przeniosła ją kamień po kamieniu naprzeciw nowej rue du Bailli. Jules-Jacques Van Ysendyck przejął budowę w 1894 roku, nawa otwarto w 1895, a ukończony kościół, z dodanymi przez Symonsa w 1907 roku transeptami i kaplicami, otwarto do kultu 28 listopada 1908 roku.

Fasada kościoła pochodzi z dawnego kościoła Augustianów przy place de Brouckère, rozebranego w 1893 roku i przeniesionego kamień po kamieniu na rue du Bailli. Witraże w prezbiterium pochodzą z 1937 roku i są dziełem Louis-Charles'a Crespina. W transepcie znajdują się neobarokowy dębowy ołtarz z 1863 roku oraz ambona rzeźbiarza Jeana Josepha François Van Hoola, oba pochodzące z kaplicy szpitala Saint-Jean.

Kościół stoi na rogu rue du Bailli w Ixelles, kilka kroków od przystanku tramwajowego Bailli i osi avenue Louise. Barokowy portal wychodzi wprost na ulicę, dlatego fasadę najlepiej oglądać z przeciwległego chodnika. Nawa, prezbiterium i transepty są otwarte podczas nabożeństw; kaplice boczne z 1907 roku flankują skrzyżowanie naw.

Barokową fasadę rozebrano kamień po kamieniu w 1893 roku z kościoła Augustianów, zburzonego pod plac Brouckère, i złożono ponownie naprzeciw nowej rue du Bailli. Architekt Jacques Francart II, który część dzieciństwa spędził we Włoszech, połączył barok włoski z brabancką wertykalnością: kamień z Grimbergen, trzy kondygnacje, bliźniacze kolumny doryckie i przełamane frontony.