Monument van Tacambaro, Pomnik wojenny i rzeźba w Oudenaarde, Belgia.

Pomnik Tacámbaro to neoklasycystyczne mauzoleum dłuta Guillaume'a Geefsa, odsłonięte w 1867 roku na placu Tacambaro. Biała marmurowa alegoria Chwały, na wpół leżąca żałobna kobieta, opiera się na globusie i trzyma wieniec nieśmiertelników oraz palmę męczeństwa, patrząc w stronę Meksyku. Spoczywa na dwustopniowym cokole z szarego kamienia, którego bloki noszą złote litery imion poległych ochotników, otoczonym grządką białych kwiatów.

Pomnik powstał dzięki ogólnokrajowej zbiórce i został odsłonięty 13 października 1867 roku na placu Tacambaro, w obecności rzeźbiarza Guillaume'a Geefsa. Upamiętnia zajęcie Tacámbaro w stanie Michoacán przez belgijski legion ochotników w kwietniu 1865 roku i kapitulację przed wojskami juarzystów Nicolása Régulesa; wśród siedemnastu poległych byli major Constant Tydgadt i kapitan Jules Ernest Chazal, syn belgijskiego ministra wojny.

Marmurowa kobieta to alegoria żałobnej chwały: oparta na globusie trzyma w jednej ręce wieniec nieśmiertelników, a w drugiej palmę męczeństwa, patrząc w stronę Meksyku. Na cokole złotymi literami wyryto nazwiska poległych belgijskich ochotników oraz rozkaz dzienny marszałka Bazaine'a oddający hołd ich odwadze.

Pomnik stoi na placu Tacambaro w centrum Oudenaarde, kilka kroków od ratusza, w którego sali 13 października 1867 z powodu złej pogody wygłoszono mowy inauguracyjne. Plac jest płaski i otwarty dla pieszych. Na cokole wyryto złocone nazwiska poległych ochotników oraz rozkaz dzienny marszałka Bazaine'a.

Pomnik zdobi okładkę Zwart verleden, kryminału Stefana Desmeta z Johnem Sixem, i odgrywa też rolę w fabule. Jego odpowiednik w Leopoldsburgu to kolumna wysoka na sześć i pół metra z nazwiskami poległych pod Tacámbaro, Loma i Morelią, odsłonięta po cichu w 1867 roku z powodu poruszenia, jakie w Belgii wywołała wyprawa meksykańska.