Wertheimsteinpark, Park publiczny w Döbling, Austria

Wertheimsteinpark zajmuje około 62 500 m² w Oberdöbling, na wschód od Döblinger Hauptstraße, i stromo opada ku Heiligenstädter Straße oraz Kanałowi Dunajskiemu. Jego nierówny teren podąża za dawną doliną Krottenbach, przykrytą między 1893 a 1930 rokiem; w parku zachował się mały staw zasilany źródłami, z kanałem odpływowym. Na zboczach rosną stare i egzotyczne drzewa.

W 1833 roku fabrykant tekstylny Rudolf von Arthaber kupił Tullner Hof, a w latach 1834/35 kazał zbudować Villa Wertheimstein z prywatnym ogrodem i pierwszą w Austrii palmarnią mieszczańskiego pochodzenia. Po jego śmierci posiadłość nabyli Leopold i Josephine von Wertheimstein; ich córka Franziska zapisała willę i park Wiedniowi pod warunkiem, że park pozostanie zawsze publiczną zielenią. Park udostępniono publiczności 20 czerwca 1908 roku.

Willa, w której dziś mieszczą się Muzeum Dzielnicy Döbling i muzeum wina w sąsiednim budynku, nosi imię Leopolda i Josephine von Wertheimstein, których salon literacki przyciągał pisarzy takich jak Eduard von Bauernfeld i Ferdinand von Saar. Kamień pamiątkowy przypomina, że ich córka Franziska zapisała park Wiedniowi w 1907 roku pod warunkiem, że pozostanie on wiecznie publiczną zielenią.

Park leży na wschód od Döblinger Hauptstraße i opada stromo ku Heiligenstädter Straße i linii Vorortelinie; ścieżki podążają za tym spadkiem, więc trzeba liczyć się z różnicami wysokości. Staw zasilany naturalnymi źródłami wraz z kanałem odpływowym to ostatnia pozostałość Krottenbachu, przykrytego w latach 1893–1930. W willi mieści się muzeum dzielnicy Döbling, a w sąsiednim budynku muzeum winiarstwa.

W 1959 roku powstał w parku pierwszy ogród dla niewidomych odwiedzających w Europie Środkowej, wzorowany na przykładach z Brighton i Edynburga; większość jego elementów została już usunięta. W parku stoją też popiersie pisarza Ferdinanda von Saara dłuta Franza Seiferta (1914) oraz popiersie Juliusa Schlegla (1975), który uratował skarby sztuki z Montecassino.