Tomb of Pope Alexander VII, Barokowy monument nagrobny w Bazylice św. Piotra, Watykan.

Grobowiec Papieża Aleksandra VII to wielopoziomowy monument z marmuru i brązu w południowym transepcie Bazyliki Świętego Piotra. Na szczycie biała marmurowa figura papieża w szatach, z jedną ręką wzniesioną w geście błogosławieństwa, spoczywa na zielonym marmurowym cokole z napisem „ALEXANDRO VII CHISIO PONT MAX”. Poniżej żyłkowana czerwono-biała jaspisowa draperia otacza białe marmurowe figury: Miłość z dwojgiem niemowląt po lewej, siedząca Prawda z dzieckiem po prawej oraz ciemny brązowy skrzydlaty szkielet trzymający klepsydrę.

Aleksander VII zamówił własny grobowiec na początku pontyfikatu; dziennik papieski wspomina o nim w 1656 roku, a model Berniniego w naturalnej skali rozpoczęto w grudniu 1671 roku. Po śmierci papieża w 1667 roku dzieło sfinansował jego bratanek kardynał Flavio Chigi. Pierwotnie planowany do chóru Santa Maria Maggiore, został przeniesiony do bazyliki św. Piotra i odsłonięty w 1678 roku. Papież Innocenty XI kazał następnie okryć nagą Prawdę i Caritas z odsłoniętym biustem.

Cztery cnoty ustawiono parami: Miłość przed Roztropnością, a Prawda przed Sprawiedliwością, tak że Roztropność prowadzi Miłość, a Sprawiedliwość prowadzi Prawda. Miłość, wyrzeźbiona przez Giuseppe Mazzuoliego, zmierza radośnie ku papieżowi, zamiast go opłakiwać. Prawdę rozpoczął Lazzaro Morelli, a dokończył Giulio Cartari; później na polecenie Innocentego XI okryto ją kawałkiem brązu pomalowanym na biało.

Miejsce jest dostępne w południowym transepcie i można je zobaczyć podczas wizyty w bazylice bez dodatkowych opłat. Wyrzeźbione szczegóły i kontrast kolorów między jasnym kamieniem a ciemnym brązem najlepiej widać z bliska.

Pomnik zręcznie włącza istniejące drzwi z bazyliki i przekształca je w symboliczną bramę do wieczności. Ta integracja codziennego elementu architektonicznego pokazuje umiejętność Berniniego do tkania różnych części w jeden jednolity przekaz.